Dit vergeet voetballand Brazilië nooit meer. Nooit meer.

Huilen Braziliaanse kinderen, moeders, stoere mannen – ze huilden. De 1-7-nederlaag tegen Duitsland is meer dan verliezen in de halve finale. Brazilië heeft sinds gisteren een tweede WK-trauma.

Minuut 68. Doelpunt André Schürrle.0-6. Foto Reuters

Er is gisteravond een voetballand in rouw geduwd. Een land van bijna 200 miljoen mensen. Hardhandig, meedogenloos en zonder genade. Een nationale voetbalploeg afgemaakt in eigen land, voor eigen publiek, op een van de grootste sportevenementen wereld, voor een volk dat zo smachtte naar een zesde wereldtitel.

Brazilië-Duitsland 1-7. Het stond echt op het scorebord na negentig minuten voetbal in Belo Horizonte. De grootste nederlaag ooit voor Brazilië. Na 29 minuten stond het al 0-5. Een collectieve meltdown.

Ontgoocheling. Woede. Desillusie. Pijn. Stilte. Schaamte. Verdriet. Alles kwam gisteravond samen bij de Brazilianen na de Duitse tornado. De tranen liepen over de wangen van fans, biggelend over de Braziliaanse groen-gele schmink, waarmee de gezichten vooraf nog zo vrolijk waren versierd. Kinderen, moeders, stoere mannen – ze huilden. Huilen om een nachtmerrie.

Dit is meer dan zomaar een verloren voetbalwedstrijd in de halve finale van het WK. Deze vernietigende wedstrijd draagt een trots voetballand als Brazilië nog decennia met zich mee. Het land dat het vaakst de wereldtitel won (vijf keer), en dan zo’n pijnlijke aftocht beleeft in eigen land. Naar verluidt werden er tijdens de wedstrijd al Braziliaanse vlaggen verbrand buiten het stadion, door Brazilianen welteverstaan.

Voetbal zit in de genen van Brazilië, het is een soort religie. Overal wordt futebol gespeeld, van de favela’s tot de rijke wijken. Heel het land leefde bij iedere wedstrijd mee. In eerdere duels dit WK werd er in steden vuurwerk afgestoken bij doelpunten. De straten waren uitgestorven als de ‘Goddelijke Kanaries’ in actie kwamen.

Het energieke enthousiasme was voelbaar als de spelers voor wedstrijden opkwamen. Als een stel jonge honden begonnen ze iedere keer aan hun wedstrijden. Onstuimig en vol drang. Het volkslied, de Hino Nacional Brasileiro, voluit gezongen. Kippenvel bij velen. Het is moeilijk om daar als tegenstander niet geïmponeerd door te raken.

Het begon zo mooi

Het begon mooi gisteravond, met een eerbetoon van de Braziliaanse aanvoerder David Luiz en doelman Julio Cesar: ze hielden gezamenlijk het shirt van Neymar vast tijdens het zingen van het volkslied. De sterspeler was uitgeschakeld door een blessure, hij heeft een breuk in een van zijn ruggenwervels. Er waren grote afbeeldingen van hem te zien in het publiek.

Neymar droeg het Braziliaanse team dit toernooi. Hij was de enige die aanvallend voor creativiteit zorgde, iedere aanval begon bij hem. Zijn gemis tegen Duitsland werd gevreesd in Brazilië. Maar er was ook hoop, op dat de rest van de ploeg extra hard zijn best zou doen door het ontbreken van lieveling Neymar.

Maar het werd een totale afslachting. Een niet te stoppen Duitse storm. Na 11 minuten, de eerste Duitse goal: Thomas Müller uit een hoekschop. Een vroege achterstand, dat wil je niet tegen dit Duitsland.

Even later gaat het in korte tijd heel erg hard.

23ste minuut, 0-2. Miroslav Klose scoort, en de spits is daardoor WK-topscorer aller tijden met zestien goals. Brazilië kraakt.

24ste minuut. 0-3. Tony Kroos is de maker. Brazilië is volledig van slag.

26ste minuut. 0-4 Weer Kroos. Ongeloof in de ogen bij Brazilië.

29ste minuut. 0-5. Sami Khedira. Totale catastrofe.

André Schürrle maakt er door twee doelpunten in de tweede helft 0-7 van. De Braziliaan Oscar zorgde voor de eindstand: 1-7. En dat kon je geen eretreffer noemen. Hels fluitconcert voor de Brazilianen.

Het was de omgekeerde wereld. Duitsland, dat lang bekend stond om zijn zakelijke en saaie voetbal, dat bijna op z’n Braziliaans wint met snel combinatievoetbal. Je zou het Duits sambavoetbal kunnen noemen.

Hoe kon dit gebeuren?

Vraag is hoe je als professionele ploeg voetballers binnen vijf minuten tijd vier doelpunten tegen kan krijgen. Wat gebeurde er in het hoofd van de Braziliaanse spelers na het eerste tegendoelpunt? Was het verkramping? Was de druk van het land te groot? Was het het ontbreken van Neymar? Kwam het door de schorsing van de belangrijke verdediger Thiago Silva? Het is voer voor sportpsychologen.

De Brazilianen hadden tijdens het toernooi een universitaire sportpsycholoog: Regina Brandão. Zij en bondscoach Luiz Felipe Scolari werken al ruim twintig jaar samen, Brandão stond het Braziliaanse elftal ook bij tijdens het winnen van de laatste Braziliaanse wereldtitel in 2002. Haar geheim zou zijn: het creëren van een innerlijke rust bij de spelers. Die lopen volgens de psychologe een groot risico op depressies door de grote druk die er op hun schouders rust, zei ze voor het toernooi.

Na het trauma van 1950 heeft Brazilië nu een tweede WK-drama. De enige keer dat Brazilië eerder WK-gastheer was – in 1950 – verloor het in de finale van Uruguay. Het is een spook uit een ver verleden. Die oude littekens moesten deze zomer worden weggewerkt. De enorme druk werd vooraf al als probleem genoemd: Brazilië kon dit toernooi bijna alleen maar verliezen.

Dat gebeurde tegen een oppermachtig Duitsland. Beangstigend goed voetbal speelden ze. Iedere pass, iedere combinatie, iedere onderschepping, alles klopte. Baas in de verdediging. Baas op het middenveld. Baas in de aanval. De gedoodverfde toernooifavoriet.

Duitsland gaat naar de finale, die zondagavond om 21.00 uur wordt gespeeld in het Maracanã-stadion in Rio de Janeiro. Tegenstander daarin is Nederland of Argentinië.

Brazilië mag zaterdagavond nog proberen iets van de nationale schande goed te maken in de wedstrijd om de derde plaats. Het wordt zoeken naar enige troost na het debacle van Belo Horizonte.