Braziliaan wil ook een goede verliezer zijn

Na de ontluisterende 7-1 nederlaag tegen Duitsland heerst verslagenheid en vertwijfeling in Brazilië. Geen zesde wereldtitel, maar na 1950 opnieuw een WK-trauma in eigen land.

„Nee!” De in het geel geklede man grijpt met beide handen naar zijn hoofd, zijn mond valt open. „Niet nóg een”, voegt hij er wanhopig aan toe. „Dit is het aller-, allerslechtste voetbal dat ik ooit heb gezien.” Hij schudt verwoed zijn hoofd, bier klotst over de rand van zijn kingsize beker. „Wat een afgang, wat een schande.”

Om hem heen zitten duizenden geëmotioneerde supporters, allemaal met hetzelfde gele Braziliaanse teamshirt aan. Sommigen ballen hun vuisten en schreeuwen lukraak scheldwoorden naar het veld, anderen staren verslagen voor zich uit. Een enkeling vertrekt vroegtijdig uit Estádio Mineirão in Belo Horizonte. De tweede helft is pas net begonnen.

De WK-nachtmerrie waar Brazilianen in aanloop naar het toernooi herhaaldelijk voor waarschuwden, kwam niet in de vorm van massaprotesten of organisatorische blunders. De boze droom kwam waar niemand hem verwachtte: op de grasmat. Daar werd de Braziliaanse ploeg in de halve finale gisteren met 7-1 afgedroogd. Geen zesde wereldtitel voor Brazilië. Opnieuw een trauma bij een WK op eigen bodem, na de smadelijke 2-1 nederlaag in de WK-finale van 1950 in Rio de Janeiro tegen Uruguay.

En dat bij een WK waar de ploeg van bondscoach Filipe Scolari toch al weinig indruk kon maken. Brazilië begon verlamd door de spanning aan het openingsduel tegen Kroatië. De benauwde zege nam het opgebouwde vertrouwen na de winst van de Confederations Cup vorig jaar al voor een groot deel weg. Brazilië bereikte in het vervolg van het WK nooit meer de vorm van een jaar geleden. In de achtste finales ontsnapte de ploeg tegen Chili al aan uitschakeling. In de strijd om een plek bij de laatste vier werd Colombia nog wel met 2-1 verslagen, maar zag Brazilië sterspeler Neymar wegvallen met een rugblessure en liep aanvoerder Silva tegen een schorsing aan.

Zonder Neymar en Thiago Silva bleek Brazilië gisteren totaal niet opgewassen tegen Duitsland. Het zielloze elftal werd volledig overklast. Binnen een half uur stond Die Mannschaft met 5-0 voor, met vier tegendoelpunten in zes minuten. De Brazilianen kwamen de psychologische klap niet meer te boven en liepen verdwaasd over het veld.

Scolari keek vanaf de bank machteloos toe. In de tweede helft hielden de Duitsers zich in, maar ze liepen desondanks uit naar 7-0. Oscar mocht in de slotfase nog een keer scoren voor Brazilië. De eerste nederlaag in een competitieve wedstrijd op eigen bodem in bijna veertig jaar is er één die over veertig jaar nog pijn zal doen. Wat heet: voor eeuwig in de Braziliaanse ziel gekerfd: 8 juli 2014, 7-1 verloren van Duitsland.

„Schande!” schreef de Braziliaanse sportkrant Lance! direct na afloop in kapitalen. De invloedrijke Braziliaanse sportcommentator Juca Kfouri schreef dat „Braziliaans voetbal is gereduceerd tot stof”.

Toch werd er ook gelachen. „Dit is meer een komedie dan een tragedie”, grijnsde Rodrigo Barbosa (32), vlak na het zesde doelpunt voor Duitsland. Hij kocht die ochtend nog een wedstrijdkaartje voor 450 euro en reisde acht uur met de bus. „Dit is zo vreselijk, ik moet erom blijven lachen”, zegt hij, „anders barst ik in janken uit.”

Bondscoach Scolari maakte een diepe knieval. „Het tactische deel was mijn keuze”, zei hij na het debacle. „Ik ben verantwoordelijk voor dit alles.” De coach, die in 2002 wereldkampioen werd met Brazilië, verschuilde zich niet achter het gemis van Neymar. „Hij is een aanvaller, geen verdediger. Vandaag ging alles mis in tien minuten.”

Bij alle teleurstelling viel vooral de waardigheid op waarmee Brazilianen hun verlies dragen. „We moeten verder”, zegt een tienermeisje serieus, terwijl ze een biertje opentrekt op een centraal plein in Belo Horizonte. „Het WK is nog niet voorbij en we moeten niet alleen een goede winnaar kunnen zijn.” Ze neemt een slok. „Maar ook een goede verliezer.”