Zilte delicatesse

illustratie jet peters

Ze staan er weer, aan de oprijlaan van Zeeuwse boerderijen: borden met daarop ‘zeekraal’. Die zal wel op schorren in de buurt zijn geoogst, denk je dan. Door boerinnen met scherpe mesjes en vlezige armen. En dat is ook zo. Ten dele. Volgens Europese cijfers wordt in die provincie dertig ton geoogst,. Maar tweehonderd ton komt van Franse slikken en zoute akkers. En dan nog alleen in de zomermaanden. In herfst, winter en lente zijn het Mexicaanse en vooral Israëlische kwekers die vele honderden tonnen naar ons exporteren. Die boerderijborden staan er dan nog steeds: die ‘Zeeuwse’ zeekraal is dus niet zo rustiek Zeeuws als het lijkt.

Ik moest hier aan denken bij een bezoek aan de Brusselse Seafood Expo – waar overigens vooral pangasius en tilapia aan de man worden gebracht, zoetwatervissen. Een Israëlische vertegenwoordiger hield me daar staande om een bordje Japanse ‘wakame-salade’ te laten proeven. Zeewier: lekker! Maar ook hier bleken romantische visioenen, in dit geval van tanige Japanse plukkers, abuis. De wakame is volautomatisch gekweekt in handzame zoutwaterbassins, liquide voeding zou een voorspelbare opbrengst garanderen. De wakame-kweek, zei de vertegenwoordiger, zou varkensfokkers, geplaagd door lage vleesprijzen, van een interessante tweede bron van inkomsten kunnen voorzien.

Je ziet het wel vaker: zilte delicatessen die omwille van commercie voor iedereen bereikbaar moeten worden. Bij zalm heeft die inflatie ook al keihard toegeslagen, met als resultaat dat van delicatesse geen sprake meer is.

Gek genoeg, en hoopgevend, is bij zeewier ook een tegenovergestelde beweging zichtbaar. Zo is het oesterdorp Yerseke sinds enige tijd een echte zeewierplukker rijk, Jan Kruijsse, die onder andere met Oosterscheldewakame – overigens een exoot, maar dat is een ander verhaal – goede sier maakt bij sterrenrestaurants. Enerzijds commerciële uitholling dus, en anderzijds verhoogde exclusiviteit. Ik zou bijna zeggen: wordt vervolgd.