Vooral voor Chris Froome wordt gejuicht

De Britten stonden de afgelopen drie dagen massaal langs de weg. Is het kalverliefde of is het meer?

Rijendik stonden de toeschouwers in Engeland langs het parcours. Vandaag is het peloton in Frankrijk neergestreken. Foto AP

Rijen dik stonden ze langs de route. In Leeds, de heuvels van Yorkshire, Harrogate, York, Sheffield, Cambridge, Essex, en uiteindelijk gisteren voor Buckingham Palace in Londen. Als liefde is af te lezen aan het aantal toeschouwers mag het Verenigd Koninkrijk zich vanaf nu een wielernatie noemen.

Maar gaat het om „kalverliefde of is dit het begin van een lange relatie", vroeg Samuel Petrequin van persbureau AP zich af. Ja, enthousiast schreeuwden de Britten „allez, allez". Vrolijk dosten ze zichzelf, hun huizen, en schapen uit in geel en wit met rode bolletjes. In Leeds hadden zelfs de standbeelden een gele trui gekregen. In York had de munster op het dak een doek met „allez alleluia" gespannen. En of er nu wielrenners, politieagenten op motor, of ambulancebroeders op mountainbikes langskwamen, iedereen kreeg applaus.

De Britse wielrenner Chris Froome zei na afloop van de eerste etappe zaterdag „kippenvel” te hebben gekregen van het enthousiasme langs de kant. Die begeestering was in Londen net zo groot. Het Britse volk houdt van een evenement. Zeker als het om sport gaat, en voor iedereen toegankelijk is. Eenzelfde animo toonden ze tijdens de Olympische Spelen, twee jaar geleden.

Wie echter goed luisterde, hoorde dat het gejuich vooral voor Team Sky was bedoeld. Dat de gesprekken gingen over Va Va Froome en Cav (en per ongeluk soms over Wiggo, de door Sky van deze Tour uitgesloten Bradley Wiggins). Maar met het noemen van andere namen had men meer moeite.

„Het gaat om het gebeuren, niet waar?”, zeiden Michael en Sandra Joyce bijvoorbeeld, een ouder echtpaar uit de buurt van Leeds. „Was dat het?”, vroegen ze verbaasd toen de wielrenners na een luttele twintig seconden voorbij waren. „Ik zag alleen maar wielen. Het was een beetje een waas.” Dat nam niet weg dat ze „een fantastische dag” hadden gehad.

De families Holmes en Isherwood, wier kinderen op school vlaggen hadden gemaakt, hadden zich er om half tien al bij neergelegd dat ze toch niets zouden zien, zo vol was het toen al op Headrow in Leeds. Maar: „Zoiets komt maar eens in je leven langs. We wisten alleen niet dat heel Yorkshire hier zou staan.” Hun plan om naar de finish af te reizen, zou later in de soep lopen omdat de wachttijd voor de treinen meer dan vier uur bedroeg.

Natuurlijk stonden er ook echte liefhebbers langs de kant. Kevin en Lisa Gormon uit Bradford en Roger en dochter Rachel Pascal uit Penzance ontmoetten elkaar vorig jaar op de Champs-Elysées. Zodra de profs waren verdwenen, was het plan zelf de route te fietsen. „Ik weet zeker dat we hiermee wielrennen op de kaart hebben gezet”, vermoedde Roger.

In Londen was een enthousiaste Adam Richards, gekleed in een wielershirt van Marmite al om tien uur bij de dranghekken. Hij had een vrije dag genomen. „Ik denk dat de komst van een echte Tour als deze ook mensen die niet zoveel van wielrennen weten, enthousiast maakt. Ik sta hier met vrienden die niet fietsen, die nooit de Tour op televisie bekeken, maar nu ook voor Froome juichen.”

De hoop van de organisatie is inderdaad dat wielrennen nog populairder wordt. Toen de Tour zeven jaar geleden in Londen begon, had wielerbond British Cycling 20.000 leden. Mede dankzij olympische en Tour-successen zijn dat er inmiddels 93.000.

Eén ander mogelijk resultaat is er al: Yorkshire wil een eigen wielerronde organiseren. Welcome Yorkshire, dat 10 miljoen pond (12,6 miljoen euro) besteedde aan de Grand Départ en een opbrengst van 80 miljoen pond verwacht, dient samen met British Cycling en Tour-organisator ASO bij de internationale wielerbond een verzoek in voor een Tour de Yorkshire, die al volgend jaar moet beginnen.