Sluitingstijd

Schrijfster Pia de Jong verhuisde met haar gezin van Amsterdam naar Princeton, in de Verenigde Staten. Ze schrijft over wat haar opvalt.

Illustratie Eliane Gerrits

Ik ben van ver gekomen, maar nu sta ik dan eindelijk voor de Olympus van de journalistiek: het befaamde strak-modernistische Time-Lifegebouw, middenin Manhattan. Hier werden de wereldberoemde bladen gemaakt waarmee ik ben opgegroeid: Life, Time, People. Ze bepaalden mijn beeld van Amerika én de wereld. Het is niet toevallig dat juist in deze prachtige wolkenkrabber de serie Mad Men is opgenomen, die zo treffend de jaren zestig tot leven wekt.

Maar wat blijkt? Uitgerekend nu gaat het gebouw dicht. Het bedrijf Time Inc., uitgever van al deze bladen, kan zich dit prestigieuze adres niet langer veroorloven in de digitale tijd. Daar sta ik dan, alsof ik na jaren eindelijk een reservering heb kunnen maken bij mijn favoriete driesterrenrestaurant en de chef met de sleutel in de hand bij de deur zegt dat ze gaan sluiten. Niet voor de dag, maar definitief, over en uit, basta. Ik ben net te laat.

Een paar honderd journalisten zijn deze laatste dag bij elkaar gekomen voor de uitreiking van de jaarlijkse Luce Awards. Deze prijzen, voor het beste journalistieke werk in woord en beeld, zijn vernoemd naar Henry Luce, de legendarische oprichter van Time. Hij zag in het begin van de vorige eeuw als eerste dat Amerika behoefte had aan een wekelijks nieuwsoverzicht naast de dagelijkse krant. Het concept sloeg in als een bom. Bladen als Time, Life, People, Fortune en Sports illustrated bepaalden decennialang het gezicht van Amerika. De cover van Time was toonaangevend, zeker met de keuze van de man of vrouw van het jaar. People bedacht min of meer het moderne begrip celebrity, van Liz Taylor tot prinses Diana, van Michael Jackson tot Kim Kardashian.

Maar zo is het allang niet meer. De negentig bladen onder de noemer van Time Inc. lijden nu grote verliezen. Hun oplages krimpen en krimpen. Ze zwemmen tegen de vloedgolf van digitale media. Het is veelzeggend dat deze dag de meeste aandacht uitgaat naar de winnaar in de categorie multimedia – een reportage in Sports Illustrated over een veertienjarige jongen die het worstelteam coacht in Sandy Hook Elementary School, waar zo vele kinderen werden doodgeschoten door een verknipte jongeman. De bijbehorende video werd een hit op YouTube en is een inspiratie voor velen.

Op deze sluitingsdag hangt een wat melancholieke sfeer in de zaal. Na afloop dwaal ik wat door de verlaten gangen van het gebouw. Aan de muren hangen levensgroot de iconische coverfoto’s van Life. Stuk voor stuk kan ik ze dromen. Het is alsof ik door de geschiedenis van Amerika loop. Het saluut van de kleine John John voor de kist van zijn vader. De eerste man op de maan. Marilyn Monroe met zwoele blik en half uitgetrokken jurk. De gewonde Vietnamsoldaat, hangend tussen zijn twee kameraden. Muhammad Ali, toen nog Cassius Clay, die net Sonny Liston knock-out heeft geslagen. Na al die jaren krijg ik opnieuw kippenvel. Dichter bij de geschiedenis dan deze coverfoto’s kon je niet komen, althans als je in een buitenwijk van Roermond opgroeide.

Ik kijk om de hoek in een halfleeg kantoor en herken het decor. Daar zit Don Draper, onderuitgezakt in zijn designstoel, een whisky in de hand en een sigaret in de mond. Hij bladert door de nieuwste Life. Marilyn staat op de cover.

Helaas, de jaren zestig zijn voorbij. Nu definitief.