Zo blij, dat hij het heilige gras opeet

De Serviër Novak Djokovic versloeg gisteren Roger Federer in de finale. Het werd ook weer eens tijd dat de nieuwe nummer één van de wereld een grandslamtoernooi won,na achttien maanden zonder zege.

Novak Djokovic na de gewonnen Wimbledonfinale tegen Roger Federer. Foto AFP

Op zijn knieën in het gras, dat hij dezer dagen na alweer een glijpartij wel eens had verafschuwd. En dan neemt Novak Djokovic een hap. Hij eet van het heilige gras op het centercourt, net als bij zijn eerste Wimbledonzege in 2011.

Na drie uur en 56 minuten toch nog in vijf sets de spectaculaire finale gewonnen van Roger Federer: 6-7, 6-4, 7-6, 5-7 en 6-4. Van het gras snel naar de tribune, voor een omhelzing met coach Boris Becker en de rest van zijn team. Een vuistslag op het hart, een kus op de bokaal. In tranen zijn eerste woorden. „Ja, dit is emotioneel voor me.”

Gewonnen van zichzelf

Eindelijk weer gewonnen in een grote finale. Van de grote kampioen Federer, maar vooral van zichzelf. Voor de tweede keer kampioen van Wimbledon, opnieuw nummer 1 van de wereld bovendien.

Na zijn wonderjaar 2011 – toen hij met winst op de Australian Open, Wimbledon en de US Open de hegemonie van de Spanjaard Rafael Nadal doorbrak – bleef Djokovic (27) op elk grandslamtoernooi ver komen.

Maar grandslamfinales winnen was er al achttien maanden niet meer bij. Vorig jaar moest hij op Wimbledon buigen voor de Schot Andy Murray en op de US Open voor Nadal, net als dit jaar in Parijs op Roland Garros.

Waar was de geboren winnaar in hem gebleven? De Serviër zocht het probleem niet zozeer in zijn spel, maar meer in zijn mentale instelling. Op de cruciale momenten ‘scherp’ zijn en zijn beste spel spelen, dan moest het goed komen.

Dus zweepte ‘Nole’ gisteren enthousiast het publiek op, toen hij in de vierde set de finale definitief zijn kant op leek te krijgen. Iedereen mocht juichen voor zevenvoudig kampioen Federer, die zo hartveroverend streed. Maar hij en niemand anders ging hier vandaag winnen. Kijk maar hoe hij op precies het juiste moment de opslag van zijn tegenstander brak. Twee sets tegen één voor en nu dan 5-2 voor hem. Dreigde het toch nog even mis te gaan, verloor hij zelf ook zijn service? Daar was zijn eerste matchpoint al. Weer mis. Het zou toch niet waar zijn?

Ineens gaan de handen ten hemel, de blikken wanhopig naar de box met zijn begeleiders. Geen bal doet meer wat hij wil, Federer grijpt zijn kansen en dan is de set ineens met 7-5 voor de Zwitser. Toch een vloek op het winnen van finales? ‘Roger, Roger’, schreeuwt het uitzinnige publiek naar hun favoriet, die er aan het begin van de beslissende set achteloos zijn meest genadeloze forehand uit gooit.

Gladjes is de winnaar van het recordaantal van zeventien grandslams door het toernooi gegleden. In 2012 won Federer op het centercourt van Wimbledon zijn laatste grote toernooi, in wat toen al een ‘wederopstanding’ werd genoemd na zijn voorlaatste zege op de Australian Open in januari 2010. Onder toeziend oog van vrouw, tweelingdochters en coach Stefan Edberg vecht hij nu misschien wel voor zijn laatste kans. Hij weet het. Daar is het roofdier in papa weer. Nog één keer Wimbledon winnen.

Djokovic heeft last van zijn benen, die hebben geleden onder glijpartijen eerder dit toernooi en vandaag. Hij vraagt om de fysiotherapeut. ‘The fittest guy in tennis’, luidt zijn bijnaam. Maar nu even niet. Aan de overkant van het net danst de 32-jarige Federer, die gevoelvol volleert naar breakpoint op 3-3. Verlies is dichtbij.

Mentale kracht

Juist dan vindt Djokovic nog ergens de kracht om zijn service te behouden, om in de game erna weer drie breakpoints te verspelen. Mentale kracht? Denken wordt doen, en bij een 5-4 voorsprong krijgt hij eindelijk eens wel goed grip op het kale gras op de baseline. Winner naar 0-15 en even later twee matchpoints. Federer mist, de titel is daar.

Voor het eerst sinds zijn eerste coach, steun en toeverlaat Jelena Gencic vorig jaar op 76-jarige leeftijd overleed weer winst in een grandslamtoernooi. Hij draagt de zege op aan zijn vrouw en hun toekomstige baby, aan zijn familie, team en Gencic. „Zij heeft aan de basis gestaan.” Aan de basis van een winnaar.