North Sea Jazz 2014: Stevie Wonder en familie van de gelukspop

Stevie Wonder tijdens een concert in Santiago, Chili in december 2013. Foto EPA / Mario Ruiz

Het strijdlied heet Happy, de godfather is Stevie Wonder en de kroonprins Pharrell Williams. De terugkeer van de gelukspop is daar, en staat met een droomdelegatie op North Sea Jazz op 11, 12, 13 juli. NRC-muziekredacteur Saul van Stapele dook in de geschiedenis van de gelukspop.

Het jaar van de gelukspop

De uitreiking van de Grammy’s, de belangrijkste prijzen in de popmuziek, kende volgens Van Stapele dit jaar een ijkpunt voor de gelukspop. De hit Get Lucky van het Franse danceduo Daft Punk, waar Pharrell Williams en Nile Rodgers aan meeschreven, kreeg de prijs voor beste popsong. Tijdens de uitreiking vertolkten ze de hit ook nog eens met behulp van Stevie Wonder. En die drie muzieklegendes die samen op het podium van het Staples Center in Los Angeles stonden, spelen dit weekend allemaal op North Sea Jazz. Van Stapele:

“Stevie Wonder, Nile Rodgers en Pharrell Williams speelden met Daft Punk een opzwepende en optimistische medley rond funky lentehit Get Lucky („We’re up all night for good fun, we’re up all night to get lucky”), voor een zaal vol gelukzalig lachende en klappende ex-Beatles en andere popiconen. Eindelijk. De gelukspop was terug.”

Godfather van de gelukspop

Maar wie is toch de man die op zondag altijd die goede plaatjes opzet? Wie is de man die achter alle geheimen van de gelukspop zit? Dat is de “onverwoestbare optimist die uitgroeide tot een van de belangrijkste en invloedrijkste popartiesten uit de vorige eeuw”, zoals Van Stapele maestro Stevie Wonder omschrijft. Van Stapele:

“Als geen ander is Wonder de godfather van de gelukspop; de hogepriester van hoop, gospel en liefde. De gelukspop van Wonder is zeker niet per definitie luchtig; hij is een kritische en sociaal betrokken muzikant. Maar zijn muziek is altijd levendig, aanstekelijk en vaak opmerkelijk zonnig en oppeppend. Soms schemert het geloof in de kracht van liefde, god en geluk er in warme stralen doorheen en in andere nummers is het jubelend de hoofdmoot, zoals bij het handjeklap van Happy Street en moeder aller liefdesballades Knocks Me Off My Feet. Met zijn krachtige ballades en oppeppende powersoul inspireerde Wonder generaties toonaangevende artiesten.”

Gisteren speelde Stevie Wonder op het Deense Roskilde festival. Kijk hier een klein stukje van Superstition:

Kroonprins van de gelukspop

Degene die we de huidige opleving van gelukspop mogen aanschrijven is Pharrell Williams. De zanger, rapper en producer zat achter de knappe knoppen die van Robin Thicke’s Blurred Lines zo’n enorme hit maakte vorig jaar. Beide artiesten staan deze editie van North Sea Jazz vlak na elkaar in dezelfde zaal op het programma. Wie weet spelen ze het nummer wel samen in één van hun twee sets. Maar het strijdlied dat Pharrell Williams definitief tot kroonprins van de gelukspop maakte, aldus Van Stapele, heet Happy: “de springerig vrolijke nummer-1-hit waarmee hij afgelopen maanden heel de planeet liet dansen”:

“Williams is – als onderdeel van The Neptunes, voorman van N.E.R.D. en solo – een van de belangrijkste popproducers van de afgelopen decennia. Hij maakte geweldige rauwe, vrij minimalistische hiphopbeats voor acts als Clipse en Jay Z, blies de carrière van Snoop Dogg nieuw leven in, hielp tienerster Justin Timberlake volwassen worden en zette met zijn specifieke geluid een stempel op het oor van een generatie muziekliefhebbers. In de laatste jaren is in zijn werk de invloed van Stevie Wonder nadrukkelijk terug te horen, in muzikaal kleurrijke en harmonieuze producties.”

Grooves van disco tot nu

Tussen Stevie Wonder en Pharrell zat volgens Van Stapele “de man met om zijn hals The Hitmaker, de karakteristieke witte Fender Stratocaster-gitaar uit 1959″: Nile Rodgers. Samen met wijlen bassist Bernard Edwards was hij in het discotijdperk eind jaren zeventig de motor achter disco/r&b-band Chic. Van Stapele:

“Zoals Pharrell Williams de afgelopen decennia achter de schermen betrokken was bij hits van een buitengewoon uiteenlopende groep popsterren, zo verzorgde Rodgers de soundtrack van de jaren tachtig als producer van wereldhits I’m Coming Out van Diana Ross, Like A Virgin van Madonna, Let’s Dance van David Bowie, Notorious van Duran Duran en vele andere. De eerste single die hiphop wereldwijd lanceerde – Sugarhill Gangs opgewekte Rapper’s Delight – draaide volledig om zijn Chic-compositie Good Times. De stevige, oppeppende grooves en het funky gitaarspel van Rodgers kleuren disco, pop, rap en dance tot de dag van vandaag.”

Rappers in de gelukspop

Ook op het podium van North Sea Jazz: de terugkeer van rapgroep OutKast uit Atlanta. Nadat de twee rappers van het duo jarenlang hun eigen weg waren gegaan, treden André 3000 en Big Boi, twintig jaar na hun klassieke debuut Southernplayalisticadillacmuzik (luister op Spotify), dit weekend eindelijk weer samen op.

“De rapgroep stond in de jaren negentig mede aan de basis van het 21ste-eeuwse succes van hiphop uit het zuiden van de Verenigde Staten en sloeg met elk album nieuwe, creatieve en eigenzinnige paden in zonder aan commercieel succes in te boeten. De grote hit voor de massa was in 2003 Hey Ya!, overweldigende en nostalgische gelukspop zoals Stevie Wonder die gemaakt zou hebben wanneer hij een rapgroep uit Atlanta was, met een heerlijk schmierend zingende André 3000 die de aanwezige dames op de dansvloer oproept “het te schudden als een Polaroidfoto”.”

Beluister hier de playlist met alle genoemde nummers in het artikel ‘Stevie Wonder en de familie van de gelukspop‘ van Saul van Stapele die vorige week in de North Sea Jazz-bijlage van NRC Handelsblad verscheen: