Kvitova rekent af met druk van eerste Wimbledontitel

Petra Kvitova won na drie jaar haar tweede titel. De verlegen Tsjechische was een klasse apart.

Nog geen 55 minuten gespeeld, matchpoint, en nog maar eens raakte Petra Kvitova de bal met haar backhand zo hard en zuiver dat tegenstandster Eugenie Bouchard er alleen maar naar kon kijken. Dit was zo’n dag dat alles lukte. Met een bombardement van liefst 28 winners en vier aces mepte de 24-jarige Tsjechische zich naar haar tweede Wimbledontitel. Zo genadeloos als ze op de baan was, zo bescheiden bleef ze na afloop. Droomtennis? „Dit was wel een van de beste wedstrijden die ik heb gespeeld.”

Kvitova maakte zaterdag in de finale van Wimbledon reclame voor het vrouwentennis. Na een decennium van overheersing door de zussen Venus en Serena Williams wisselen de kampioenen elkaar snel af. Ontbreekt het de sport aan nieuwe boegbeelden? Al voor haar eerste grandslamfinale werd de 20-jarige Bouchard naar voren geschoven. Sterk tennis, en vooral ook uitzonderlijke uitstraling en vlotte babbel. ‘Princess Genie’. Kvitova verraste in 2011 in de finale met winst op Maria Sjarapova, maar een nieuwe heerser werd ze nog niet. Bescheiden, verlegen zelfs, liever in de schaduw dan de spotlights. Tot ze een racket in haar handen heeft.

Met 6-3 en 6-0 verpletterde Kvitova de arme Bouchard, in een van de kortste finales ooit. In 1983 was haar idool Martina Navratilova nog een minuut sneller klaar, toen ze met dezelfde cijfers de jonge Amerikaanse Andrea Jaeger versloeg. Verder deed alleen de legendarische Billie Jean King in de jaren zeventig drie keer korter over een finale. De laatste jaren waren vrouwenfinales op grandslamtoernooien vaker eenzijdig. Vorig jaar bezweek de Duitse Sabine Lisicki op het centre court in haar eerste eindstrijd onder de druk tegen Marion Bartoli: 6-1, 6-4. De inmiddels wegens blessures gestopte Française, pas 28, keek dit keer toe vanuit de Royal Box. En zag dat Kvitova een klasse apart was.

Recordwinnares Navratilova, negen titels in het enkelspel, wees al voor de finale op de enorme ‘reach’ van haar 1.83 meter lange landgenote. Weinig speelsters raken de bal hoger bij een service, waarbij ze zelfs iets lijkt op te springen. Nog minder kunnen met forehand en backhand zover reiken, en dan nog precies goed achter de bal komen. Kvitova, na Ann Jones (1969) en Navratilova pas de derde linkshandige kampioene, hield haar vaak cross geslagen kanonskogels bovendien zo vlak dat Bouchard zelden tijd kreeg om een antwoord te verzinnen. Niet voor niets maakte de Tsjechische meer dan de helft van haar in totaal 61 punten zonder dat haar tegenstandster de bal nog kon aanraken.

Niet dat de jonge Bouchard – in 2012 Wimbledonkampioene bij de junioren en dit jaar als een komeet doorgebroken met halve finaleplaatsen op de Australian Open en Roland Garros – zich liet overdonderen door de omstandigheden. Elke kans die ze kreeg, greep ze. Maar ze kreeg er zo weinig.

De publiekslieveling hield compromisloos vast aan de dappere maar dit keer niet toereikende tactiek om niet te wijken van de baseline en een verdedigend stapje naar achteren te doen. In de derde ronde had good-old Venus Williams bijna succes met die tactiek, en kon Kvitova in de mooiste partij van het vrouwentoernooi maar net winnen (5-7, 7-6 en 7-5).

Verder hoefde de als zesde geplaatste Kvitova het hele toernooi geen set af te staan. Na een blessure op het voorbereidingstoernooi in Eastbourne begon ze in de schaduw van favorieten als Serena Williams (derde ronde eruit) en Sjarapova (vierde ronde). Dit seizoen verloor ze in Australië in de eerste en in Parijs al in de derde ronde, en boekte ze nog geen enkele toernooizege. Na haar eerste Wimbledontitel behaalde ze nooit meer een grandslam. „Na mijn titel van 2011 ging het op en neer”, keek ze terug. „Het was echt moeilijk voor me om met de druk om te gaan.”

Ster in Tsjechië

Drie jaar geleden werd ze tegen wil en dank plotseling een ster in Tsjechië, dat met grote spelers als Jan Kodes, Ivan Lendl, Navratilova, Hana Mandlikova of Jana Novotna een rijke tennistraditie kent. Ooit begon ze met haar vader en twee broers zomaar een balletje te slaan in hun dorpje Fulnek, zesduizend inwoners, parkje met vier banen. Toen ze naar de tennisopleiding in Prostejov verhuisde, als generatiegenoot van onder anderen Thomas Berdych, bleek snel haar uitzonderlijk talent. Op haar achttiende versloeg ze Venus Williams.

Fulnek werd Monaco, haar Skoda van 2011 is inmiddels ingeruild voor een BMW. Maar Kvitova vergeet nooit wie haar aan de top hebben gebracht. Na de winst op Bouchard rende ze de trap op en omhelsde David Kotyza, al jarenlang haar coach. Daarna haar huilende ouders. „Jullie hebben me al die jaren geholpen om hier weer te kunnen staan”, sprak ze vechtend tegen haar tranen, nadat ze de Venus Rosewater Dish had ontvangen.

Is ze nu wel klaar voor een rol als boegbeeld en wie weet toekomstig nummer 1 van het vrouwentennis? „Ik ben gewoon blij dat ik dit grandslam heb gewonnen”, sprak Kvitova na afloop bescheiden als altijd. „We zullen zien wat de toekomst brengt.”