Djokovic is emoties nu wel de baas

Novak Djokovic verslaat Roger Federer grijpt zijn tweede Wimbledontitel. De Serviër kan weer finales winnen.

Op zijn knieën in het gras, dat hij dezer dagen na alweer een glijpartij meer dan eens had verafschuwd. En toen nam Novak Djokovic een hap. Hij at van het heilige gras op het centre court, net als bij zijn eerste Wimbledonzege in 2011. „Er stond vandaag wat minder gras dan toen, dus er zat wat aarde tussen”, sprak hij na afloop met speelse kritiek op de matige kwaliteit van de baan. „Maar desondanks smaakte het misschien wel als de beste maaltijd van mijn leven.”

Na drie uur en 56 minuten had hij toch nog in vijf sets de boeiende finale gewonnen van Roger Federer: 6-7, 6-4, 7-6, 5-7 en 6-4. Van het gras snel naar de tribune, voor een omhelzing met coach Boris Becker en de rest van zijn begeleidingsteam. Een vuistslag op het hart, een kus op de bokaal. In tranen bij zijn eerste woorden. „Ik was overdonderd door emoties. Dit is de beste en meest speciale grandslamfinale die ik heb gespeeld.”

Eindelijk had Djokovic (27) weer eens gewonnen in de eindstrijd van een van de vier grote tennistoernooien. Van de grote kampioen Federer, maar vooral ook van zichzelf. „Mijn innerlijke kracht heeft me vandaag de trofee gebracht.”

Voor de tweede keer kampioen van Wimbledon, opnieuw nummer 1 van de wereld bovendien. „Deze overwinning op dit moment is cruciaal voor mijn carrière. Zeker omdat ik hiervoor een paar grandslamfinales op rij had verloren. Dan begin je te twijfelen. Ik had deze winst heel hard nodig.”

Na zijn wonderjaar 2011 – toen hij met winst op Australian Open, Wimbledon en de US Open de hegemonie van Rafael Nadal overnam – bleef Djokovic op elk grandslamtoernooi ver komen. Mister Consistency, wordt hij genoemd. Maar finales winnen was er in de toptoernooien al achttien maanden niet meer bij.

Vorig jaar moest hij op Wimbledon buigen voor Andy Murray en op de US Open voor Nadal, net als dit jaar in Parijs. Waar was de geboren winnaar in hem gebleven? De Serviër zocht het probleem niet zozeer in zijn spel, maar meer in zijn mentale instelling. Op de cruciale momenten ‘scherp’ zijn en zijn beste spel spelen, dan moest het goed komen.

Dus zweepte ‘Nole’ gisteren enthousiast het publiek op, toen hij in de vierde set de finale van zijn favoriete grandslamtoernooi definitief zijn kant op leek te krijgen. In de eerste set had hij Federer nog laten ontsnappen, maar in de twee volgende waren de belangrijkste punten voor hem. Iedereen mocht juichen voor zevenvoudig kampioen Federer, die zo hartveroverend streed. Maar hij en niemand anders ging hier vandaag winnen.

Kijk maar hoe hij weer op precies het juiste moment de opslag van zijn tegenstander brak. Twee sets tegen één voor en nu een riante 5-2 voorsprong voor hem. En weer dicteerde en won hij een lange rally. Dreigde het toch nog even mis te gaan, verloor hij zelf ook zijn service naar 5-4? Niet aan denken, daar was zijn eerste matchpoint al. Weer mis. Het zal toch niet waar zijn?

Ineens gaan zijn handen ten hemel, de blikken wanhopig omhoog naar de box met zijn begeleiders. Geen bal doet plotseling meer wat hij wil, Federer grijpt zijn kansen en dan is de vierde set ineens met 7-5 voor de Zwitser. Toch een vloek op het winnen van finales? ‘Roger, Roger’, schreeuwt het uitzinnige publiek naar hun favoriet, die er aan het begin van de beslissende set even achteloos zijn meest genadeloze forehand uit gooit.

Gladjes is de recordwinnaar van zeventien grandslams door het toernooi gegleden. In 2012 won Federer (32) op het centre court van Wimbledon zijn laatste grandslamtoernooi, in wat toen al een ‘wederopstanding’ werd genoemd na zijn voorlaatste zege op de Australian Open in januari 2010. Onder toeziend oog van zijn vrouw, dochters en zijn nieuwe coach Stefan Edberg vecht hij nu, bevrijd van langdurige rugklachten, misschien wel voor zijn laatste kans. Daar is het roofdier in papa weer. Nog één keer Wimbledon winnen. Het kan.

Djokovic heeft last van beide benen, die hebben geleden onder glijpartijen eerder dit toernooi en vandaag. Hij rekt, strekt, vraagt en krijgt de fysiotherapeut. ‘The fittest guy in tennis’, luidt zijn bijnaam. Maar nu even niet. Aan de overkant van het net danst Federer, die gevoelvol volleert naar breakpoint op 3-3. Verlies komt akelig dichtbij. „Ik mocht mezelf niet toestaan dat mijn emoties de overhand kregen, zoals een paar weken geleden misschien het geval was op Roland Garros.”

Juist dan vindt Djokovic nog ergens de kracht om zijn service te behouden. „Ik moest blijven geloven dat ik het tot het einde kon volhouden om mentaal sterk te zijn.” Ook als hij in de game erna weer drie breakpoints verspeelt. Mentale kracht? „Het is normaal dat je bepaalde gedachten hebt bij zo’n fysieke en mentale krachtsinspanning. Dan is het belangrijk dat je jezelf kalmeert en in het moment probeert te blijven. Niet denken aan wat is geweest of wat kan komen.”

Wat nou verloren finales? Niet denken, doen. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar Djokovic wint het gevecht met zichzelf. Op een 5-4 voorsprong krijgt hij eindelijk goed grip in het stof op de baseline. Vanuit de hoek terug naar het midden, winner met de forehand en het is 0-15. Nu ligt de druk bij Federer. Ook hij moet worstelen met gedachten over zijn laatste kans. Kijk maar, hij breekt. Twee championship points voor Djokovic. Federer slaat in het net, de titel is daar.

Voor het eerst sinds zijn eerste coach, Jelena Gencic, vorig jaar overleed weer een grandslamzege. Na afloop draagt Djokovic de winst op aan zijn vriendin en hun toekomstige baby, aan zijn familie, team en Gencic. „Zij heeft aan de basis gestaan.” Aan de basis van een winnaar.