Nieuwe oude deugden van Duitsland

Sobere Mannschaft verslaat Frankrijk met 1-0. Duitsland is weer taai en degelijk.

Duitsland is weer een beetje Duitsland: hardwerkend en niet te beroerd om met gründlich resultaatvoetbal genoegen te nemen als het belang zo groot is als het bereiken van de halve finale van het WK. Groot voetballand, grote wedstrijd, grote mentaliteit. Geen grootse wedstrijd.

Frankrijk, een energieke maar incoherent ogende ploeg, trof Duitsland dat zich in dit toernooi al een paar weken niet senang voelt en met hangen en wurgen de kwartfinale bereikte. Dit alles culmineerde in een wedstrijd vrijdag waarvan de attractiviteit te wensen over liet. En waar de vroege 1-0 van Mats Hummels, man van de wedstrijd, met verve werd verdedigd door in het bijzonder de Duitse doelman Manuel Neuer. Hij, groot liefhebber van handbal, zei ooit dat hij de reddingen van doelmannen in de handbalsport nabootste, en dat was met een beetje fantasie terug te zien bij de Glanzparade in extremis op een inzet van Karim Benzema. Frankrijk kon amper meer opbrengen.

Voetbaltempel Maracanã, badend in de winterzon boven Rio de Janeiro, werd niet vereerd met de mooiste wedstrijd, zeker niet, maar dit zijn de kwartfinales van een WK en daar komt de ware aard van een voetbalteam boven. De taaiste, de degelijkste, echo’s uit een Duits voetbalverleden. Thomas Müller draagt nummer dertien net als Der Bomber Gerd Müller ooit, en ook hij schreeuwt, duikelt, klaagt en scoort vaak. Tegen Frankrijk niet trouwens. En het was de sluwe oudgediende Miroslav Klose niet gegund om op heilige Braziliaanse grond Ronaldo uit de boeken te schieten als alltime topscorer op een WK. Ze staan gelijk op vijftien goals.

Toen Hummels in de openingsfase van het duel beter timede en veel hoger sprong dan de jonge Fransman Raphael Varana (1-0), was de hoop bij de ruim zeventigduizend toeschouwers op een WK-klassieker voelbaar, met de wave als zichtbare uiting van dat verlangen. En waarom niet? Vier jaar geleden trakteerde bondscoach Joachim Löw de wereld met een 4-0 overwinning op Argentinië in de kwartfinale, na eerder Engeland te hebben ontmanteld: 4-1. Showtime.

Het verhaal is bekend. Duitsland wierp in 2006 zijn oude huid af onder impuls van Jürgen Klinsmann, met op de achtergrond Matthias Sammer als ideoloog achter de ontbolsterende voetbalvreugde die de natie vervulde van trots en zelfvertrouwen. Het moest ook wel anders. Duitsland, één van de zwakste teams die ooit een WK-finale haalde in 2002, kreeg op het EK 2004 de rekening gepresenteerd voor het hangen in dezelfde groef van sobere schijndegelijkheid.

Het Duits voetbal kreeg een nieuw, attractief gezicht. Een identiteit die nota bene zijn beslag kreeg op eigen bodem, tijdens het WK 2006 dus, met ongekend Duits vlagvertoon als onverwacht bijeffect. De positieve spelopvatting sijpelde door naar de vele geledingen in het Duits voetbal, zoals bij Bayern München, dat sensationeel terugkeerde in de Europese clubelite.

Het recente Duitse succes op eindtoernooien is van een indrukwekkende constante. Löw, al bijna acht jaar bondscoach, bereikt nu op zijn vierde toernooi voor de vierde keer de laatste vier. Dat schreeuwt om een doorbraak voor Die Mannschaft.

Löw toonde zich na afloop zeer content met het optreden van de in ere herstelde verdediging. Beide teams kregen een compliment van de Duitse bondscoach voor de „verdedigende prestatie, tactisch en defensief zeer geconcentreerd”. Het zijn de nieuwe oude deugden van de Duitsers.