Melkmeisjezeep

Georgina Verbaan

Gisteren liep er een toerist door de stad die een geurspoor van Melkmeisjezeep uitzette. Ik moest denken aan Daniëlle. Daniëlle woonde in de buurt en we zaten bij elkaar in de klas. Ze rook naar shag, maar iedereen in 2 mavo rook naar Drum of Javaanse Jongens. Dwars door het kruidige aroma heen stootte ze ook slierten verse zeeplucht uit. Ze zag er met haar gedrongen postuur eigenlijk niet bijzonder fris uit. Ook niet bepaald onfris, maar voornamelijk erg bruin. Zelfs in dichte mist was haar huis goed te vinden vanwege het blauwe schijnsel dat van de zolderverdieping de wijk instraalde. Er lag daar altijd iemand onder de zonnebank. Was goed tegen puisten, zei Daantje. Voor de kleur deed ze het niet, want ze had Spaanse voorouders, zei ze. Ook pa en ma waren diep kastanjebruin en droegen beiden een fris afstekende coupe soleil die verkregen werd met blondspray en badmuts. Ze leken precies op hun twee Yorkshireterriërs. Ik herinner me haar ouders voornamelijk sherry drinkend op de bank met zo’n tsjak! tsjak! sigarettenmaker. Aan het gebruik van onderzetters hechtte Daans moeder veel waarde. Ook moest je er je schoenen uit, wat het lastig maakte om de Yorkshireterriërs bij de teen die door je sok heen stak weg te houden zonder de glazen tafel met onderzetters en al in het gepatineerd lederen decolleté van moeders te werpen. Alleen Daniëlles broer stak bleekjes af bij de rest. Bij hoge uitzondering kwam hij uit de schuur waar hij aan zijn brommer sleutelde om cola te drinken. Ik heb hem nooit horen praten. Zuchten en boeren wel. Zijn familie leek hem te begrijpen. Daniëlle was slechts 1 meter 50 lang maar sterk en stevig. Ze kon goed voetballen, en als er iemand een tik op zijn smoelwerk nodig had was ze ook de beroerdste niet. Ze luisterde veel naar bubblingmuziek sinds ze kennis had aan een heerschap dat Djuni heette en een gehele flatwijk van narcotica voorzag. Ik ging graag met haar mee op haar dates naar de wijk. Op een perron verpoosden we met basende buurtbewoners in het vissenkomgedeelte en deelden we zelf een keurige joint terwijl Djuni steeds met zijn pieper in de telefooncel stond. Helaas wist de politie Daantjes huis ook goed te vinden. Niet vanwege het blauwe schijnsel, maar omdat haar gegratineerde ouders nogal eens met elkaar op de vuist gingen.

Ik ben benieuwd hoe het met haar gaat en of Melkmeisjezeep nog te koop is.