Geen kans voor ‘de jeugd’

Novak Djokovic en Roger Federer spelen zondag een ‘klassieke’ finale. De jeugd moet maar even wachten.

Novak Djokovic viert zijn overwinning in de halve finale op de Bulgaar Grigor Dimitrov . Foto Reuters

Ze zijn jong, lang en sterk. Grigor Dimitrov, 23 jaar uit Bulgarije, en leeftijdgenoot Milos Raonic uit Canada, toekomstige sterren van het tennis. Ze willen winnen, hoe eerder hoe beter. Afrekenen met de gevestigde toppers – Roger Federer, Novak Djokovic, Rafael Nadal en Andy Murray – the Big Four. Maar in hun eerste halve finale op Wimbledon hadden ze vrijdag weinig kans. Dimitrov verloor in vier sets van Djokovic (6-4, 3-6, 7-6 en 7-6), Raonic was met drie keer 6-4 duidelijk de mindere van Federer.

Met de 35ste onderlinge confrontatie tussen Djokovic (27) en Federer(32) krijgt Wimbledon zondag toch weer een klassieke finale. De Zwitser leidt in de onderlinge confrontaties met 18-16. Djokovic speelt voor de veertiende keer in de eindstrijd van een grandslamtoernooi, waarvan hij zeven keer won. Federer, met 17 grandslamtitels de meest succesvolle tennisser aller tijden, gaat op voor zijn 25ste finale.

Even leek de jeugd deze week in staat tot een machtsgreep op het gras van Wimbledon, met de sensationele winst van de 19-jarige Australiër Nick Kyrgios op Nadal in de vierde ronde en pijnlijke uitschakeling van titelverdediger Murray door Dimitrov in de kwartfinale. „We willen de grote jongens laten zien dat we er klaar voor zijn”, sprak de Bulgaar na zijn winst op de Britse publiekslieveling vol bravoure. Oud-prof Ivan Ljubicic, coach van Raonic, vergeleek zijn pupil al met de grootheid Pete Sampras. „Ik ben blij dat die jongens op de deur kloppen”, zei Federer gisteren. Maar voorlopig moeten ze nog even wachten.

Zonder echt goed te spelen toch winnen, was de belangrijkste les die Dimitrov gisteren van Djokovic kreeg. Last van de felle zon en de harde wind, die over het centercourt blies? Dan maar een paar minder harde eerste opslagen, maar wel ‘gewoon’ zonder punt tegen de eerste set uitserveren naar 6-4. Niet meteen voluit uithalen op een verleidelijke hoge bal, maar rustig opbouwen en een breakpoint benutten. Snel afrekenen met frustraties over verloren kansen of de slechte baan, en op de toppen van zijn concentratie twee keer een tiebreak binnenslepen.

Djokovic heeft dit toernooi zijn beste tennis nog zelden laten zien. In de tweede ronde had hij moeite met de Tsjechische routinier Stepanek, een ronde later kwam hij op het centercourt tegen de Fransman Simon lelijk ten val op zijn schouder en in de kwartfinale moest hij diep gaan om de lange Kroaat Cilic in vijf sets te verslaan. Tegen Dimitrov verloor hij ‘zomaar’ de tweede set. „Ik toonde veerkracht, slaagde erin me te herstellen en de volgende twee sets weer te winnen.” Mentale kracht, daar gaat het volgens de nummer twee van de wereld ook zondag om.

In de laatste veertien grandslamtoernooien haalde Djokovic tien keer de finale, drie keer de halve finale en een keer in de kwartfinale. Geen enkele andere speler doet het hem na. „Mister consistency”, noemde tennislegende Jimmy Connors hem voor BBC. Maar bij alle regelmaat is het winnen van finales er na zijn topjaar 2011 - toen hij won in Melbourne, Londen en New York – steeds minder bij. De Australian Open van januari 2013 is zijn laatste grote zege. „Ik heb veel motivatie om nu eens een finale te winnen, na drie nederlagen de laatste vier keer”, zei hij vrijdag.

„Ik kan me niet eens herinneren wanneer mijn laatste grandslamfinale was”, sprak Federer even later lachend. Twee jaar geleden won hij op Wimbledon de finale van Murray, ondanks een rugblessure. In de halve eindstrijd versloeg hij toen Djokovic, hun enige onderlinge duel op gras tot nu toe. Dit jaar verloor Federer in de eerste vier ronden geen enkele keer zijn servicegame. Alleen in de kwartfinale moest hij een set afstaan, aan landgenoot Stanislas Wawrinka. „Dit jaar ben ik erg solide.”

Djokovic stond om de finale te halen in totaal 15 uur en 9 minuten op de baan. Federer had slechts 10 uur en 16 minuten nodig. De eindstrijd krijgt een extra dimensie door de coaches van beide spelers. Stefan Edberg begeleidt Federer, die hij vooral de finesses bijbrengt van het service-volleyspel. Boris Becker maakt als ‘doener’ deel uit van het team rond de ‘denker’ Djokovic. De Zweed en de Duitser troffen elkaar drie keer in de Wimbledonfinale. Edberg won in 1988 en 1990, Becker in 1989.