Io sono l’amore

(Luca Guadagnino, 2009). In de openingsbeelden van het prachtige Italiaanse melodrama Io sone l’amore verlustigt een elegant bewegende de camera zich aan een luxueus ingerichte villa in Milaan. Deze is eigendom van de familie Recchis, die rijk is geworden van de textielhandel.

Door omstandig hun rijkdom te benadrukken, laat regisseur Guadagnino zien wat Emma (Tilda Swinton), de Russische vrouw van het familiehoofd, op het spel zal zetten als zij een stomende affaire begint met de plaatselijke chef-kok. In zijn stijlgevoel staat Guadagnino dicht bij Visconti, met een in het oog springende, zeer verzorgde mise-en-scène waarin geanimeerde feestjes afgewisseld worden met intieme momenten. Net als in een Italiaanse opera van Verdi of Puccini lopen de emoties hoog op, aangevuurd door de muziek van componist John Adams.