Drie redenen waarom je Costa Rica niet zomaar even verslaat

Costa Rica. Moet te doen zijn toch? Ja – dat dachten ze dus ook in Uruguay, Italië, Engeland en Griekenland. En die zitten inmiddels allemaal thuis. Drie redenen waarom onze tegenstander van vanavond moeilijker te verslaan is dan je misschien denkt.

Supporters van Costa Rica tijdens de wedstrijd tegen Griekenland. Foto EPA / Yuri Kochetkov

Costa Rica. Moet te doen zijn toch? Ja - dat dachten ze dus ook in Uruguay, Italië, Engeland en Griekenland. En die zitten inmiddels allemaal thuis. Drie redenen waarom onze tegenstander van vanavond moeilijker te verslaan is dan je misschien denkt.

Eén: ze hebben een sterke, goed georganiseerde defensie

Uruguay (54 procent), Italië (58 procent), Engeland (53 procent) en Griekenland (58 procent): allemaal hadden ze tegen Costa Rica meer balbezit. Die vier teams hadden volgens de FIFA-statistieken ook stuk voor stuk meer ‘gevaarlijke aanvallen’ dan de Costaricanen.

Maar de ploeg van bondscoach Jorge Luis Pinto kreeg desondanks slechts twee goals tegen in vier wedstrijden, terwijl ze er zelf vijf maakten. Hoe kan dat?

Eerst die twee goals even. Het eerste tegendoelpunt, tegen Uruguay, kwam uit een strafschop (waarna de Costaricanen knap terugkwamen en met 3-1 wonnen).

Het tweede was vlak voor tijd tegen Griekenland, toen Duarte rood had gehad en Costa Rica dus met nog maar tien man stond.

Dat was het. Tegen Italië en Engeland bleef het doel schoon.

Pinto laat zijn team spelen in 5-4-1 of 5-3-2, dus net als Nederland met vijf verdedigers op een rij en twee middenvelders daarvoor. Elke aanval wordt eerst opgevangen door twee ‘controleurs’: Tejeda vervult vooral defensieve taken en Borges is de brug met de aanval. Daarachter staat een sterk centrum met Umana, Gonzalez en Duarte. Op dat blok beten meerdere ploegen zich dus al stuk.

De opstelling van Costa Rica (wit-rood, van rechts naar links) tegen Griekenland. Plaatje van licencetoroam.net

En wie wel dicht bij het doel komt, ontmoet Navas, een van de uitblinkende keepers van dit toernooi.

Tegen Uruguay:

En tegen Griekenland:

Twee: ze zijn mét bal meteen gevaarlijk

Net als Oranje kan Costa Rica in balbezit heel snel omschakelen. De twee buitenste verdedigers gaan dan langs de lijn mee naar voren om de aanval te ondersteunen. De drie centrale verdedigers waaieren vervolgens uit naar de zijkanten om het gat op te vullen.

Let vooral op rechtsback Gamboa. Hij is fysiek sterk, de allersnelste van het stel en kwam tijdens de voorgaande WK-wedstrijden van Costa Rica steevast veel mee naar voren.

De ‘heatmap’ van Gamboa tegen Griekenland. Rechts de verdedigende helft. Plaatje van FIFA.com

Voorin staat de jonge Campbell, die bij Arsenal onder contract staat (maar vanwege problemen met een werkvergunning de afgelopen seizoenen werd uitgeleend aan andere Europese clubs). Tegen Uruguay was hij de onbetwiste uitblinker met een goal na een voorzet van Gamboa…

… en een heerlijke assist op Urena:

De keepers van Italië en Griekenland werden geklopt door een man die we allemaal wel kennen: Bryan Ruiz. Hij was de beste speler van de Eredivisie in het seizoen dat hij met FC Twente kampioen werd en staat tegenwoordig onder contract bij Fulham, dat hem het afgelopen halfjaar weer uitleende aan PSV.

Tegen Italië maakte hij de enige goal van de wedstrijd (ook weer na een voorzet van een opkomende back, dit keer Diaz op links):

En tegen Griekenland de 1-0:

Drie: ze hebben niets te verliezen

Vooraf was het doel de groep overleven, en dat was al een enorme uitdaging na die zware loting. Costa Rica overtrof alle verwachtingen en werd groepswinnaar. De achtste finales halen was een evenaring van de beste prestatie ooit (in 1990), maar de loting koppelde ze aan Griekenland, de zwakst mogelijke tegenstander van alle achtstefinalisten. Via strafschoppen werd vervolgens de kwartfinale voor het eerst in de historie bereikt.

Uiteraard weten ze wel dat Nederland kwalitatief beter is. Dat is de ploeg die twaalf keer scoorde in vier wedstrijden, die Robben en Van Persie heeft, en een bondscoach met een vrijwel ongeëvenaard tactisch vernuft. Ze weten dat ze de underdog zijn.

Maar dat maakt ze ook sterk: er is niets te verliezen, er is geen reden om Nederland angstig tegemoet te treden en na de successen tot nu toe zal de spirit opperbest zijn. Helden zijn ze sowieso al in eigen land, en dat maakt het extra waarschijnlijk dat ze nog eens boven zichzelf uitstijgen.

En waarom Nederland wel gaat winnen

Oké, laten we wel wezen: zonder geluk vaart niemand wel, ook Costa Rica niet. Ze kwamen zo ver dankzij een stabiele defensie, een effectieve aanval en veel strijdlust, maar hadden natuurlijk ook een portie geluk. Dat Uruguay in de eerste wedstrijd Suárez door een blessure moest missen, dat Italië een collectieve off-day had en Griekenland ondanks 60 aanvallen en 13 schoten op doel maar één keer scoorde.

Bovendien: Duarte is er dankzij zijn rode kaart tegen Griekenland niet bij, dus Pinto moet gaat puzzelen met zijn verdedigende blok. En er zijn zorgen over keeper Navas, die een schouderblessure heeft.

De tweede gele kaart van Duarte:

Daarnaast staat de verdedigende linie doorgaans redelijk ver naar voren, dus er is ruimte voor een counter. Daar kan Nederland met zijn snelle aanvallers gebruik van maken. Zoals gezegd: ‘we’ maakten al twaalf goals, terwijl Costa Rica tot nu toe alleen maar erg moeilijk tot scoren komende landen ontmoette. En wie had het net over goede spirit en zelfvertrouwen? Daar heeft Oranje ook geen tekort aan.

Ten aanval, heren.