‘Princess Bouchard zegen voor tennis’

Eugenie Bouchard bereikte voor het eerst de finale van een grandslamtoernooi. De jonge Canadese wordt gezien als de nieuwe ster van het vrouwentennis. „Haar doorbraak is een zegen.”

Eugenie Bouchard in de halve finale in actie tegen Simona Halep. Foto AFP

Reken maar dat haar zo succesvolle dochter zich thuis ook weleens als een verwend prinsesje gedraagt, legde moeder Julie Leclair eerder deze week lachend uit in de gang naast de interviewruimte. „Natuurlijk is ze soms net a little Princess.”

Eugenie Bouchard, die gisteren de finale van Wimbledon bereikte, stond even verderop te ongeduldig te wachten. „Kom op mama, we gaan.” Maar Julie (50) vertelde rustig door, over het ochtendhumeur van ‘Genie’ en haar eigen voorliefde voor Britse royalty, naar wie ze alle vier kinderen noemde onder wie haar ‘prinses’ Eugenie. „Ze wil nu ook een ster zijn”, bitste Bouchard (20) door de ruimte. En ‘mum’ ging maar snel mee.

‘The new darling on centre court’, werd het Canadese toptalent al genoemd voordat ze gisteren in de halve finale met 7-6 en 6-2 won van de Roemeense Simona Halep. Dankzij haar bij vlagen sprankelende spel, uitzonderlijke uitstraling en vlotte verschijning buiten de baan, waar ze pers en publiek voor zich wint met gevatte uitspraken. „Zouden ze hem (bij de finale) echt niet toelaten tot de Royal Box”, dolde ze gisteren over haar controversiële land- en generatiegenoot zanger Justin Bieber, van wie ze fan is.

Eindelijk weer en nieuwe, jonge ster na Maria Sjarapova, die als 17-jarige in 2004 Wimbledon won en het centre court in vervoering bracht? Of verder terug de Amerikaanse publiekslieveling Chris Evert, 19 bij haar eerste titel in 1974, Steffi Graf (ook 19 in 1989) of Martina Hingis (pas 16 in 1997)

„Ik zie het als compliment te worden vergeleken met iemand als Sjarapova”, sprak Boucher na het bereiken van haar eerste grandslamfinale. „Ze heeft vijf grandslams gewonnen, is een groot kampioen. Maar ik ben ook zelf iemand. Ik wil niet de volgende iemand anders zijn. Ik wil proberen mijn eigen historie te schrijven.”

In 2012 won Bouchard de Wimbledontitel al bij de junioren. Dit jaar haalde ze in Australië en Parijs de halve finale van een grandslam bij de senioren, waarin ze pas verloor van de latere kampioenen Na Li en Sjarapova. Ze klom binnen een jaar van plaats 144 naar 12 op de wereldranglijst, won in Nürnberg haar eerste proftoernooi. En morgen staat ze in haar favoriete toernooi in de finale tegen de Tsjechische Petra Kvitova, de winnares van 2011, die in de andere halve finale met 7-6 en 6-1 won van haar landgenote Lucie Safarova. „Mijn werk is hier nog niet af”, klonk het na afloop zelfverzekerd.

„Voor het vrouwentennis is de doorbraak van een speelster als Bouchard een zegen”, stelt Olivier van Lindonk, vice-president van het managementbureau IMG Tennis. Jarenlang werd het vrouwentennis gedomineerd door de zussen Venus en Serena Williams, die dit toernooi vroegtijdig verloren in de single en hun dubbel in de tweede ronde opgaven. Hun opvolgers spreken het publiek minder aan. „Lagere bezoekersaantallen, kijkcijfers en minder sponsors” zijn volgens Van Lindonk het gevolg.

Volgens de Nederlandse tennismanager komt er wel een nieuwe lichting van „minimaal vijf” publiekstrekkers aan. Naast Boucher noemt hij de Amerikaanse Sloane Stephens, de Spaans-Venezulaanse Garbine Muguruza, de Amerikaanse Madison Keys en de Britse Laura Robson. „Stuk voor stuk speciale karakters met een eigen stijl, allemaal uit landen met een goede markt voor tennis. Dat laatste is ook belangrijk.”

De Roemeense Halep – ook pas 23, al in de finale van Roland Garros en nummer drie van de wereld – hoort qua tennis zeker bij de nieuwe toppers. „Maar qua marketing is het met haar achtergrond moeilijker”, stelt Van Lindonk. Net als bijvoorbeeld Kvitova en Safarova, die uit een land komen met een grote tennistraditie, maar internationaal minder tot de verbeelding spreken.

De in Montreal opgegroeide Bouchard, de eerste Canadese ooit in een grandslamfinale, heeft de Angelsaksische markt achter zich. Kledingmerk Nike kiest haar niet voor niets als boegbeeld. Ze weet zichzelf bovendien uitstekend te verkopen, maar vergeet niet waar het om draait. „Ik houd van hard werken. Het spel wordt steeds fysieker tegenwoordig. Je moet echt in top shape zijn.”

In Florida, op de academie van haar Amerikaanse coach Nick Saviano, ondergaat ze genadeloze ‘drills’. Tot aan hordenlopen en rennen met extra gewichten toe. Zie haar kuiten, waar de spieren bijna ‘op’ liggen, en de massieve schouderpartijen. Kracht genoeg om steeds weer de bal ‘aan te vallen’ en keihard te raken met fore- of backhand. Talent voor timing doet de rest. Zeker op belangrijke momenten. Het moet en het zal. Achter de prinses schuilt een ware killer.

Tegen Halep maakte ze voor het mooie eigenlijk teveel fouten. Maar als het er echt op aan kwam, sloeg Bouchard ijskoud toe. Al miste ze tegen haar gewoonte in wel de eerste vijf matchpoints. Om met een verrassende service naar buiten het gevecht alsnog te beslissen. „Ik had al een game eerder moeten winnen”, keek ze terug. Maar het moest en het zou. Uiteindelijk krijgt de prinses wat ze wil.