Alsof ik jaren onder een steen had geleefd

We waren verhuisd naar Betondorp, twee huizenblokken verderop stond in de Akkerstraat het huis waarin Johan Cruijff was opgegroeid. Op de ramen stond een door de verlosser ondertekende boodschap, de bekende woorden: dat hij vond dat ieder kind recht had om ergens te voetballen.

Maar dan toch niet hier, dacht ik. Hier waren geen kinderen, de mensen die er woonden toen hij klein was woonden er nog steeds, alleen verplaatsten ze zich nu in scootmobiels.

Even waande ik me in de jaren vijftig met een warme bakker die om drie uur dicht ging omdat het brood op was, een slager die ook leverde voor feesten en partijen, een kruidenier die voor een vaste klant een flesje koffiemelk opzij had gezet en een kapsalon waarvan de eigenaresse vanwege de hitte een klant op de stoep behandelde.

Een paar honderd meter verderop begon de moderne wereld met een mega-Albert Heijn waarin ik voor het eerst werd geconfronteerd met de zelfscanner; een apparaat dat je, nadat je was ingelogd met je bonuskaart, op ieder willekeurig product kon richten, waarna je bij een kassa zonder kassière kon uitchecken en waardoor je zelf tijd en de supermarkt geld bespaarde.

Het voelde alsof ik jaren onder een steen had geleefd toen ik in de gangpaden links en rechts werd ingehaald door bejaarden die vanuit hun scootmobiels behendig op producten schoten.

Ik sloot aan achter de lange rij van mensen die geen scanner gebruikten, want wie niet meewilde met de moderne tijd kreeg een tijdstraf. Ik keek naar de kassière die routinematig het ene product na het andere langs de scanner haalde, vroeg om bonuskaarten en in het wilde weg hamsters zat uit te delen, in het volle besef dat ze als deze trend zich verder zou doorzetten over niet al te lange tijd zou worden weggesaneerd.

Met dat soort gedachten in het hoofd belandde ik bij de servicebalie, waar een mevrouw in een scootmobiel verhaal haalde bij een medewerkster. Ze had voor de lol met de scanner op haar buurvrouw geschoten, waarna er een fles Andrelon Shampoo was aangeslagen, die ze per ongeluk had afgerekend. Hoe dit kon was een raadsel, zo scherp stonden die scanners nu ook weer niet afgesteld. De tas werd leeg gehaald en de producten op de balie werden hardop benoemd. Thee, bloem, suiker, kaneel, een half wit… geen Andrelon.

Het ging tergend langzaam, een beetje zoals in de tijd dat Johan Cruijff nog op straat voetbalde, het was een mooi moment.