Ruzie over renovatie van brug bij Ewijk

De renovatie van de brug bij Ewijk ligt stil door een conflict tussen Rijkswaterstaat en de aannemers.

De Waalbrug in de A50 tussen Ewijk en Valburg ‘verwerkt’ dagelijks 110.000 auto’s en vrachtwagens. De renovatie ligt stil als gevolg van een conflict tussen Rijkswaterstaat en aannemers. Foto ANP

Eind dit jaar moet de renovatie van de Waalbrug in de A50 tussen Ewijk en Valburg klaar zijn. Maar met de dag wordt de kans kleiner dat dit gaat lukken.

De werkzaamheden aan deze belangrijke schakel in het Nederlandse snelwegennet liggen stil door een hoog opgelopen conflict tussen de opdrachtgever en de uitvoerders over de risico’s van de klus.

De opdrachtgever en tevens eigenaar van de brug is Rijkswaterstaat. Die gunde de renovatie van de 1 kilometer lange en 40 meter brede stalen tuibrug voor 68 miljoen euro (exclusief btw) aan CVB, een combinatie van Ballast Nedam en Strukton.

Rijkswaterstaat eiste gisteren in een kort geding bij de Haagse rechtbank dat de beide aannemers onmiddellijk weer aan de slag aan. Maar die voelen daar niets voor zolang Rijkswaterstaat niet de volledige verantwoordelijkheid (en dus aansprakelijkheid) op zich neemt voor het geval de renovatie onverhoopt misgaat. Ze willen, kortom, een wijziging van het contract.

Tot voor kort lag het project op schema. Eerst kwam er een nieuwe brug, pal naast de oude, die vorig jaar openging. Daarna werd de bijna veertig oude brug met succes een meter omhoog gevijzeld. Nu is de vervanging van tuikabels aan de beurt. Maar dat werk ligt al een week stil.

Volgens de aannemers zaten er „fouten in de berekeningen” van Rijkswaterstaat. Het zou onbekend zijn welke kracht de brug nog heeft als de kabels een voor een worden vervangen. Het wegdek zou kunnen gaan „zwabberen” en er zou „een kritieke situatie” kunnen ontstaan.

De bouwbedrijven wilden nieuwe berekeningen van Rijkswaterstaat. Uiteindelijk kwamen die, maar de bouwers zeggen dat ze die niet kunnen controleren. Niemand weet „wat de brug wel of niet kan hebben”, benadrukte hun advocaat Remmert Sluijter. Ze willen pas doorgaan als de verantwoordelijkheid opnieuw wordt geregeld.

Hoewel de stillegging schijnbaar veel geld kost en er van de kant van Rijkswaterstaat een dwangsom wordt verlangd als de aannemers volharden in hun ‘staking’, noemt geen van de partijen een concreet bedrag. Want het gaat, zeggen ze allebei, echt niet om geld. Het gaat vooral om veiligheid en verantwoordelijkheid.

Aan de vervanging van de tuikabels kleven risico’s. Als de zadels waarmee de tuikabels aan de twee pylonen verbonden zijn niet hoog genoeg staan, kunnen de kabels te slap gaan hangen. Hierdoor kunnen de pylonen omvallen en kan het hele wegdek verschuiven. De juiste hoogte van die zadels moet dus goed worden berekend. En dat hoort Rijkswaterstaat als opdrachtgever te doen, vinden de bouwbedrijven.

Rijkswaterstaat vindt dat daarentegen juist de taak van de aannemers. Om tijd te besparen maakte Rijkswaterstaat toch nieuwe berekeningen. Als die worden aangehouden zullen de tuikabels goed gespannen zijn, zei advocaat Martine Vink van Rijkswaterstaat. „Iets waar 27 ton aan hangt, hangt niet slap.” Volgens haar zijn de zorgen van de aannemers niet goed onderbouwd.

De aannemers betwisten dat. Zij kregen volgens hun advocaat in een e-mail nog te horen dat ze op eigen risico met de berekeningen moeten werken. „Dan vraag ik: hoe veilig klinkt dat?”

De kortgedingrechter vroeg nog of de ingenieurs en technici van beide partijen samen naar nieuwe berekeningen zouden kunnen kijken. Maar ook dan hervatten de aannemers de renovatie niet. „Omdat ik nergens zie staan dat Rijkswaterstaat verantwoordelijk is”, verklaarde advocaat Sluijter. De uitspraak is op 16 juli.