‘Risico’s nemen, daar draait het om in de jazz’

Saxofonist Tineke Postma luistert al vijftien jaar naar een solo van Lee Konitz.

‘Een solo waar ik altijd weer naar terugkeer is die van Lee Konitz, in het nummer All the Things You are, op Konitz meets Mulligan. Een plaat uit 1957, maar wat hij speelt is tijdloos. Het is ritmisch heel interessant en hij speelt een onvoorspelbare melodie bij het akkoordenschema, hij verschuift de melodie. Ik probeer dat zelf ook te doen, het creëert spanning. Ik heb deze solo vijftien jaar geleden voor het eerst uitgezocht en ik ontdek er steeds weer nieuwe dingen in.

„Ik ben bij Konitz thuis geweest en heb les van hem gehad. Hij heeft mij veel geleerd. Niet alleen qua spel, maar ook hoe hij is. We gingen samen naar het Metropolitan Museum in New York en bekeken die prachtige schilderijen. Na een tijdje zei hij: ‘En nu wil ik weer naar huis, spelen. Ik heb zo veel inspiratie opgedaan.’ Hij laat zich inspireren door alles om hem heen en speelt nog met allemaal jonge mensen. Hij is een free spirit, zo wil ik ook wel oud worden.

„De plaat Konitz meets Mulligan heeft ook een link met mijn concert op North Sea Jazz, dan speel ik met Greg Osby. Hij is mijn mentor. Hij heeft een New Yorkse, persoonlijke stijl, met veel funk. Hij gebruikt eigen moderne concepten voor improvisatie en heeft veel van een andere held van mij, Wayne Shorter. Ik heb iets meer Konitz, iets melodischer. Mijn stijl is Europeser, er zit iets meer klassiek in. Maar het zijn natuurlijk gradaties.

„Voor een jazzmuzikant is soleren improviseren. Risico’s nemen, daar draait het om. De intentie is belangrijk: wat wil je uitbeelden, wat wil je vertellen? Maar je kunt je ook laten leiden door de ander, reageren op een ritme of een melodie. Met Greg speel ik composities van onze nieuwe plaat Sonic Halo. We spreken verder niet zo veel af, hoogstens of de solo lang of kort wordt, of dat een bepaalde melodie het eind van de solo inluidt. Met oogcontact en goed luisteren begrijp je elkaar prima op het podium.”