De sterrenwensen op het 39ste North Sea Jazz Tips PopAmanda Kuyper Tips Jazz

Het jazz-zweet wordt op North Sea Jazz van de hoofden gedept met zwarte handdoeken. Dat gaat al jaren zo. Kwam dat aanvankelijk voort uit de specifieke wens van zwarte musici, nu geldt het tevens als praktisch gegeven bij concertregistraties op televisie. Een witte handdoek licht behoorlijk op.

De ene artiest verlangt een piano op zijn hotelkamer. De ander eist dat alle televisies verwijderd zijn uit hotel- en kleedkamer. De hond reist soms mee. De kinderen inclusief hun nanny’s. En wat is er niet aan allergieën te tackelen, zodat een artiest zich thuis voelt. Hoe tevreden de band, hoe meer de inzet en beter de show, is het adagium van elke zichzelf respecterende zaal of festival. Maar op echt rare riders, de verlanglijstjes met technische en organisatorische details van bands, vallen artiesten bij North Sea Jazz niet echt te betrappen. In de jazz gaat het (natuurlijk?) om sterke drank en goed eten. Niets kaviaar. Wel super healthy, bio-organisch en verantwoord. Of juist van vet druipende T-bones. Een mooie prijzige bordeaux misschien? Ja. Dat ene merk wodka? Wordt geregeld. En ook die eigen yogaruimte, lang te vinden tussen de tourwensen van zangeres Diana Krall, kan best gevonden worden.

De absurdste wensenlijsten vind je terug op sites als The Smoking Gun. Een ware guilty pleasure. Dat Prince op North Sea Jazz zijn kleedkamers paars liet verven en er als geoliede zelfvoorzienende organisatie het festival tijdelijk overnam, wordt alleen van hem geslikt. Mammoetsterren als Stevie Wonder en Pharrell Williams komen net zo met flinke entourages, maar regelen hun accommodaties elders zelf.

Laten we ons verder maar concentreren op de muziek van deze 39ste editie van North Sea Jazz. Met een buitengewoon prikkelende line-up verwondert het niets dat deze editie snel is uitverkocht. Naast de aandacht trekkende popacts klinkt de jazz steeds weer anders dan voorheen, met baanbrekende kenteringen en tegelijk ook cyclussen. Neem de soul en hiphopgrooves die hippe jazzmusici als Robert Glasper nu in hun muziek stoppen; ze waren twintig jaar geleden met een Buckshot LeFonque eigenlijk ook al actueel. Over terugblikken gesproken: er is de viering van het markante jazzlabel Blue Note en een ode aan Quincy Jones door het Metropole Orkest. En als ik dan nog een naam mag tippen: de kersverse winnaar van de jaarlijkse festivalprijs, trompettist Ambrose Akinmusire. Gloeiend hete toekomstjazz.