Spetterend afscheid Monty Python

Michael Palin (links) en Eric Idle als roddelende rechters, na werktijd. Foto Getty Images

Met spectaculaire balletten en een gastoptreden van Stephen Fry hebben de vijf nog levende leden van de Britse komediantengroep Monty Python gisteravond in de Londense O2 Arena afscheid genomen van... Monty Python. Veel beroemde sketches, zoals de Dead Parrot-sketch en Nobody Expects The Spanish Inquisition werden door de 70-plussers John Cleese, Michael Palin, Terry Jones, Terry Gilliam en Eric Idle met verve gebracht. Dat gebeurde in een decor in de sfeer van revue- en variététheater, ontworpen door Gilliam, die ook de animaties maakte voor de tv-serie Monty Python’s Flying Circus (1969-1974).

Grote schermen toonden sketches en animaties uit die tv-serie, die werden verweven in de show – zoals de voetbalwedstrijd van Griekse tegen Duitse filosofen. Er waren vooral opnamen te zien met de zesde Python, Graham Chapman, die in 1989 overleed. Titel en ondertitel van deze laatste vaarwelshow verwijzen ook naar Chapmans dood – One Down, Five To Go is de ondertitel van de voorstelling.

De kritiek vooraf was niet mals op deze herrijzenis van tv-komieken die veertig jaar geleden hun top bereikten. Het is alsof je probeert „een dode papegaai weer levend te slaan” schreef de Daily Mail gisteren nog: de absurdistische humor van de Pythons werkte toen, volgens die Britse krant, maar nu niet meer – nu zou het een stel pompeuze, oude vervelende kerels zijn die nog eens hun oude liedje afdraaien om geld binnen te harken.

De azijnpissers hebben ongelijk, bleek gisteravond. Veel van de oude sketches zijn nog steeds leuk en maken ook een nieuw publiek aan het lachen. Want dat was opmerkelijk: het publiek was opvallend jong.

Aan sommige sketches voegden de Pythons nieuwe, moderne elementen toe, zoals aan de sketch Nudge nudge, wink wink (‘Say no more, your wife, is she a goer?’), die eindigde in een swingende rap met een ballet van tientallen in Agent Provocateur-ondergoed gestoken dansers. Stephen Fry werd opgevoerd in een nieuwe versie van de sketch Blackmail (betaal, of je privégeheim wordt op tv onthuld): hij moest bekennen dat hij ooit een gloeilamp in zijn achterste had gestoken.

De Pythoneske absurditeiten spatten vooral in de tweede helft van het podium, waarbij we na Eric Idles lied over het universum een filmpje kregen waarin natuurkundige Brian Cox de fouten in dit liedje uitlegde – om vervolgens ondersteboven gereden te worden door de beroemde kosmoloog Stephen Hawking in zijn rolstoel.

Hoogtepunt was een ijzersterke sketch over de paus (Cleese) die wil dat Michelangelo (Idle) zijn Laatste Avondmaal-schilderij verandert: geen drie Jezussen maar één, en de kangoeroe moet ook weg. Waarna een sublieme uitvoering volgde van het ‘katholieke’ lied Every Sperm Is Sacred, met in ondergoed dansende nonnen en priesters rond penisvormige kanonnen die zeepbellen spoten.

De show eindigde met Eric Idles meezinger Always Look on The Bright Side of Life. De Pythons zongen dit in witte smoking, en na deze grand finale verscheen de tekst op het scherm: Monty Python 1969 - 2014. Met andere woorden: Monty Python is overleden. Gevolgd door de woorden: Piss Off.