Sleutelmoment

Omdat je, als je niet in aanmerking komt voor een sociale huurwoning, in Amsterdam aan de goden bent overgeleverd, vielen we in handen van een van de makelaarskantoren die zich op de huurdersmarkt hadden gestort. Ze hadden een woning op Funda gezet, wij reageerden, het klikte met de verhuurders en dus besloten we het te doen.

Nadat ik mijn woning had opgezegd en mijn vriendin haar huis had onderverhuurd, kwam de rekening. Het is makelaars bij wet verboden om zowel van de hurende als de verhurende partij geld te vragen – vaak een maand huur – maar daar hebben ze wat op gevonden.

Een paar honderd euro kosten voor ‘extra activiteiten’ die geen activiteiten zijn – zoals het uitprinten van een standaard huurcontract, het aansluiten van de al aangesloten gas en stroom, het na afloop van de huurperiode terugstorten van de door ons betaalde borgsom en ‘het sleutelmoment’.

Dan voel je je dus genaaid, iets wat ze bij de makelaar, waar ze weten dat je met de rug tegen de muur staat – voor jou tien anderen – nogal verbaasd op reageerden. Dan onderschatte ik toch ‘de impact van het sleutelmoment’, waarin ze veel energie stopten.

Gisterochtend was het dan zover. De verwachtingen waren hoog gespannen: misschien stond René Froger voor dat geld wel bij de voordeur te zingen, of stond er een confettikanon.

Ik reed naar de andere kant van de stad, waar de medewerkster van het makelaarskantoor, een lieve schat die er ook allemaal niets aan kon doen, al op me zat te wachten. Ze was in een mooie jurk op de scooter gekomen en had foto’s gemaakt van alle ruimtes, waarbij gebruikerskrasjes op de keukenvloer waren gesignaleerd. Verder vond zij het sanitair erg schoon.

Ik tekende twee formulieren waarop ze die bevindingen op de stippellijntjes had genoteerd. Daarna kreeg ik twee huissleutels, waarvoor ik moest tekenen en daarna, totaal onverwacht (dat er een schuur bestond wist ik niet) ook nog twee schuursleutels, waarvoor ook een apart formulier bleek te bestaan.

„Eigenlijk dus twee sleutelmomenten”, zei de medewerkster van het makelaarskantoor, die op haar scooter al weer door moest naar een volgend sleutelmoment.

„Wat kost dat extra?”, vroeg ik voorzichtig.

Het bleek gratis en voor niets, ze was zichtbaar opgelucht die blijde boodschap te kunnen brengen.

Dan bespaar je in vijf minuten toch al gauw een paar honderd euro. Blij werd ik er niet van, dat dan toch niet.