Katwijk bidt voor Dirk Kuijt

Katwijk is trots op Dirk Kuijt, die nu zo imponeert in het shirt van Oranje. Kuijt is geen ster, maar een harde werker.Dat harde werken komt doordat hij uit Katwijk komt, zeggen ze bij zijn oude club.

Waargebeurd. Een man in Katwijk loopt de slager binnen en treft daar Dirk Kuijt, die hij van vroeger kent. Hij vraagt wanneer hij nou eens kaarten krijgt voor een wedstrijd van Liverpool. Vanavond, zegt Kuijt. „Dan gooi ik ze in je brievenbus.” Diezelfde avond vindt de man een envelop op zijn deurmat. Tickets voor Liverpool.

In Katwijk is het een populaire anekdote over Dirk Kuijt, de ‘zo gewoon gebleven’ voetballer die er is geboren en die nu indruk maakt op het WK. Tegen Mexico speelde de aanvaller als verdediger. Louis van Gaal dacht dat Kuijt dat ook wel kon. En inderdaad, dat kon hij. Zowel in de poulewedstrijd tegen Chili als in de achtste finale tegen Mexico speelde hij alsof hij nooit elders had gestaan.

In het ruim 60.000 inwoners tellende dorp vlakbij Leiden raken ze amper uitgepraat over hun beroemde dorpsgenoot. „Hij vormt de belichaming van het dorpskarakter”, zegt Dick van der Plas, een Katwijkse journalist die over het dorp schrijft bij het Leidsch Dagblad. „Hard werken, eenvoudig, onverzettelijk en nooit zeuren. Dat zijn hier de voornaamste eigenschappen. Dirk is precies zo.”

Dat maakt Kuijt voor trainers een fijne speler om mee te werken. Dat weten ook de paar mannen die op een bankje zitten naast het complex van Quick Boys, Kuijts oude club. De club kon een prachtige tribune laten bouwen, omdat het een deel kreeg van de transfersom die Liverpool aan Feyenoord betaalde. „Werkgevers in de buurt nemen graag Katwijkers in dienst. Wij zijn harde werkers”, zegt een van de mannen. „Is dat zo?” reageert een ander. Waarop de eerste man zegt: „Kijk naar jezelf, toen je nog schilder was. Al je collega’s uit andere dorpen schilderden met één hand, terwijl jij het met twee handen tegelijk deed. En nog goed ook, hè.”

Kuijts vader was niet te houden

Eén van hen volgde vroeger dezelfde zeevaartopleiding als de inmiddels overleden vader van Kuijt, ook een goeie voetballer. „Tijdens onze sportlessen op het strand was hij niet te houden. Kop naar achteren en draven maar. Niet van de bal te krijgen die man. Dat heeft Dirk echt van hem.”

Toch was het de vraag of zijn tomeloze ijver voldoende was om te slagen als profvoetballer. Bij Quick Boys was er twijfel toen Kuijt in 1998 bij FC Utrecht tekende. Ze maakten de vergelijking met middenvelder en dorpsgenoot Hendrik van Beelen, die toen dezelfde overstap maakte. Een intelligente speler was dat, een veel stijlvollere voetballer dan de sleurende Kuijt.

Maar waar Van Beelen de belofte niet kon inlossen – hij speelde in negen jaar krap honderd duels in de eerste divisie – groeide Kuijt uit tot de ster van het dorp. Met een kanttekening bij het woord ster. Want sterrendom en bravoure is iets voor de Ronaldo’s van deze wereld. Niet voor de nuchtere visserszoon Kuijt.

Het dorp gelooft in hem

Van sportpark Nieuw-Zuid naar de kust. Naar de plek waar Kuijt in 2003 trouwde met Gertrude. In de veertiende-eeuwse Oude Kerk vertelt rondleider Cees Crayenoord trots dat er afgelopen zondag nog gezamenlijk is gebeden voor Dirk Kuijt.

Kan dat wel, bidden voor een voetballer die uitgerekend op een zondag zijn honderdste interland speelde? Crayenoord grijnst. „Vergelijk Katwijk niet met strengkerkelijke dorpen. Dertig jaar geleden was zondagvoetbal hier uit den boze, maar die tijd is voorbij. Wij zijn juist ruimdenkend, geen gemeente vol heilige boontjes.”

Op de vraag hoe de avondmis afgelopen weekeinde werd bezocht, zegt Crayenoord: „Het was inderdaad extra druk bij de ochtenddiensten. De meesten wilden ’s avonds het voetballen zien.”

Ondertussen brandt er een anekdote over Kuijt op zijn lippen. Het is schoolvoetbalfinale, begin jaren negentig. Kuijt speelde een hoofdrol namens de Van der Brugghenschool door in de verlenging van zo’n veertig meter afstand het winnende doelpunt te maken. „Ten koste van de school van mijn zoon. Ik zei toen al tegen de leraar: dat wordt een grote.”

Maar wat voor groot speler hij ook is geworden, voor niemand voelt Kuijt zich te groot. Ook niet voor de vader van journalist Dick van der Plas, die een afscheidsbrief aan Kuijt schreef op zijn sterfbed. Het was een eerbetoon aan de dorpsgenoot die hij zo bewonderde om diens onverzettelijkheid. „Niet veel later belde Dirk op om mijn vader te bedanken”, vertelt Van der Plas. „Sommige spelers laten dat aan hun managers over, maar zo is hij niet.”

Een paar weken later stierf vader Van der Plas. Als een nog grotere fan van Kuijt dan hij al was.