Een bommelding op kantoor

Wekelijks geeft Japke-d. Bouma onmisbare tips voor op kantoor.

Zit je net lekker druk en belangrijk op kantoor, komt er een bommelding. En dan bedoel ik geen oefening met BHV’ers die relevant gaan rondlopen met portofoons, maar een echte, waar je voor geoefend hebt. Een toestand. Met evacuatieprotocollen ‘op last van politie en brandweer’.

Als het écht gevaarlijk is, maak je je natuurlijk uit de voeten. Het laatste wat je wilt is met de hele afdeling verkoold aangetroffen worden in je laatste werkstand. Maar als het allemaal meevalt zou ik zeggen: zorg dat je erbij bent en ga niet naar huis voordat het voorbij is. Kom er desnoods voor terug van vakantie, zeker als je de baas bent. Je kunt er nog maanden op teren qua sterke verhalen, je kunt de collega’s uitlachen die zich uit de voeten maakten, en je maakt een goede indruk überhaupt.

Daarna zou ik zeggen: lichten uit en sprinklers aan en evacueren maar met de juiste dosis romantiek en avontuur. Ik wil dus een glijpaal van de zesde verdieping naar de begane grond, opblaasslidings uit de ramen en zuurstofkapjes die je eerst bij jezelf en dan bij je chef moet omdoen. Vervolgens dacht ik aan inspirerende speeches voor in de wachtrijen en knallende ruzies met collega’s die weigeren het pand te verlaten. Vergeet ook de collega niet die mist bij het tellen – die al jaren dood is maar nog op de lijst stond. Verder wil ik veel tegenstrijdige instructies en dat op het eind toch weer iedereen bij de verkeerde verzamelplaats staat met een lege telefoon.

Vervolgens gaan we onnodig opschalen. Zenuwachtig bellen dus, over kussens, triagetenten, zandzakken en foliedekens. Vlak daarna komt het moment dat er aan catering en ‘iets te drinken’ op straat gedacht moet worden. Een paar uur later arriveert iedereen toetertje lazarus bij de sporthal waarvan niemand wist dat die er was en waar een parkietententoonstelling is afgezegd. Vervolgens bedankt de geëmotioneerde ploegleider iedereen tussen de veldbedden en kun je eindelijk zien of het noodaggregaat werkt. De volgende dag komt de evaluatie: we moeten beter communiceren.

Vergeet vooral het leerzame element niet van zo’n calamiteit namelijk op wie je kunt rekenen en op wie niet. Wie er blikken bier gaat halen (hartje), wie er in paniek raakt, wie gaat flirten met de brandweermannen en wie de roze koeken opeet. Je kunt ook mooi zien wie de leiding naar zich toe probeert te trekken – in tijden van anarchie ontstaat de revolutie.

Wat dat betreft kan elk bedrijf af en toe best een calamiteitje gebruiken, gewoon om te kijken hoe de hazen lopen. Sterker nog, ik zou zeggen: verstop als baas een keer een tikkende wekker, sluit iedereen een nacht op of laat een muis los: fantastisch voor de teambuilding en je bespaart duizenden euro’s op consultancykosten. De uitkomsten kun je in functioneringsgesprekken gebruiken.

Maar het belangrijkste wat zo’n calamiteit losmaakt is natuurlijk de liefde die vanonder alle zenuwachtige grappen en bravoure naar boven borrelt. De liefde voor kantoor, voor je collega’s, voor alles wat je hebt opgebouwd en nooit meer kwijt wilt. Als zo’n bommelding íéts helder maakt, is dat alles van waarde weerloos is, en dat dit de plek is waar jij thuishoort.