Israël rouwt, maar reden voor een nieuwe oorlog is er niet

Hoe groot in Israël de betrokkenheid was bij de drie tieners die op 12 juni zijn verdwenen, was al weken duidelijk. De jongens, twee van 16 en een van 19 jaar, waren ontvoerd toen ze ’s avonds op de bezette Westelijke Jordaanoever na Bijbelstudie naar huis liftten. Hun landelijke bekendheid werd zó groot dat ze veelal alleen met hun voornamen werden aangeduid: Eyal, Gilad en Naftali. Het Israëlische leger begon op de Westoever een enorme operatie om ze te vinden – en om alvast hard op te treden tegen vertegenwoordigers van Hamas, dat verantwoordelijk zou zijn voor de ontvoering.

Groot was de woede, en diep de rouw, toen de lijken van de jongens maandag onder een hoop stenen werden gevonden. Tienduizenden Israëliërs kwamen gisteren naar hun begrafenis. Velen identificeerden zich met de drie. Hun gewelddadige dood had een nationale betekenis gekregen. Dat bleek ook uit de aanwezigheid van premier Netanyahu bij de begrafenis.

De woede over de moord op de jongens, die waarschijnlijk al kort na hun ontvoering zijn omgebracht, is begrijpelijk. Vanuit de internationale gemeenschap kwamen veel blijken van medeleven, van onder anderen president Obama, VN-chef Ban Ki-moon en minister van Buitenlandse Zaken Timmermans. Dat het voor Israël om meer gaat dan een afschuwelijk incident, hebben zij goed gezien – al blijft het pijnlijk eenzijdig dat de gewelddadige dood van Palestijnen, ook Palestijnse kinderen, zelden tot zulke reacties leidt. Bij de Israëlische zoekactie zijn zes Palestijnen omgekomen, van wie de namen geen wijde bekendheid hebben gekregen.

Premier Netanyahu heeft op tv gezegd dat zijn eerste prioriteit nu is om de daders te vinden. Dat zou inderdaad de beste reactie zijn. Maar of het daarbij blijft is sterk te vraag. Al tijdens de militaire zoekactie leek Israël afgelopen weken de gelegenheid te baat te nemen om Hamas zo hard mogelijk te treffen. Honderden mensen zijn gearresteerd, van wie velen duidelijk niets met de zaak te maken hebben. Netanyahu zegt dat Hamas achter de moorden zit en daarvoor zal boeten. Wat dat betekent is nog niet duidelijk.

Binnen het Israëlische kabinet blijken ministers afgelopen dagen fel van mening verschild te hebben over de vraag hoe hard Israël Hamas en de Palestijnen moet straffen: met een nieuwe oorlog in Gaza? Met andere militaire acties? Met de bouw van nog meer nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever?

Ondertussen heeft Netanyahu nog geen overtuigend bewijs geleverd dat Hamas inderdaad achter de ontvoering en drievoudige moord zit. Evenmin is duidelijk waarom de Palestijnen collectief gestraft zouden moeten worden. De moord op de drie jongens, hoe schandelijk ook, mag geen excuus worden voor de bouw van nieuwe illegale nederzettingen op Palestijns gebied, laat staan voor een nieuwe oorlog tegen het Palestijnse volk.

De afgelopen dagen heeft Israël al bombardementen op Gaza uitgevoerd, maar dat zou een reactie zijn op nieuwe raketaanvallen uit dit Palestijnse gebied op Israël. De twee eerdere oorlogen die Israël in Gaza heeft gevoerd, hebben laten zien dat daarmee wel veel schade en leed kan worden aangericht, maar dat er uiteindelijk niets mee wordt opgelost. Dat kan alleen een politiek vergelijk. De tragedie is dat daar nu minder dan ooit zicht op is.