Aantrekkelijk spel brengt Belgen in de kwartfinale

Voor het eerst sinds 1986 voegen de Belgen zich bij de laatste acht landen, ten koste van de VS. Nu treffen ze het Argentinië van Lionel Messi.

Spelers van de Verenigde Staten liggen uitgeteld op de grond, terwijl deBelg Axel Witsel de overwinning viert. Foto AP

België heeft een dubbelslag geslagen. Met spectaculair en aanvallend voetbal bereikten de Rode Duivels de kwartfinales van het WK. Amerika werd op een zinderende avond in de Arena Fonte Nova van Salvador na een verlenging met 2-1 verslagen. België stuit nu zaterdag in Brasilia op Argentinië van Lionel Messi. Het matige Team USA, dat zich tot de laatste snik bleef verweren, is op weg naar huis. Alleen Latijns-Amerika en Europa zijn nu nog vertegenwoordigd op het WK in Brazilië.

Voor het eerst sinds 1986 voegt België zich bij de laatste acht landen op een mondiaal eindtoernooi. Destijds verraste het land vriend en vijand door met behoudend voetbal grootmachten als Rusland en Spanje uit te schakelen. België heeft lang gedacht dat dat dé sleutel naar het succes was. Dat was een misvatting. Nu 24 jaar later laat een nieuwe generatie zien dat Belgen ook met aantrekkelijk en verzorgd voetbal resultaten kunnen halen.

Het was verbluffend te zien hoe België na drie grauwe optredens in de groepsfase gisteren voor de dag kwam. Alsof de formatie van bondscoach Marc Wilmots zich na plaatsing voor de achtste finales bevrijd voelde. Alsof de ploeg niets meer te verliezen had. Met de voormalige ‘Hollandse huisstijl’ – een 4-3-3-syteem – werd Amerika grote delen van de wedstrijd volledig overklast. De Belgen vergaten slechts één cruciaal ding: scoren.

België – met de ontketende Kevin de Bruyne als motor van het elftal – liet na een aarzelend begin zien waar deze selectie toe in staat is. Wilmots koos in vergelijking tot de duels met Algerije, Rusland en Zuid-Korea wederom voor een nieuw basiselftal. Het verrassende talent Divock Origi mocht voor het eerst in de punt van de aanval zijn opwachting maken. Tot voor kort kende België hem slechts als de zoon van Mike Origi, die in het verleden voor Genk en het nationale elftal van Kenia speelde.

De puzzel van Wilmots leek bijna te passen, alleen ontbrak het dit keer aan de afmaker. De snelle vleugelaanvallers Dries Mertens en Eden Hazard, die naast Origi in de aanval stonden, werden nu wel bereikt door de dynamische middenvelders Marouane Fellaini, Axel Witsel en De Bruyne. Slechts één man van het Amerikaanse elftal had steeds maar weer een passend antwoord klaar: doelman Tim Howard.

Zonder dat de Amerikaanse keeper wereldreddingen hoefde te verrichten bleef hij met zijn handen en voeten gebruikend op de been tegen schoten, kopstoten, klutsballen en wippertjes. Howard vestigde met maar liefst zestien reddingen een wereldrecord voor een doelman op een WK. Als de Amerikaanse invaller Chris Wondolowski in de slotfase van de reguliere speeltijd de grootste Amerikaanse kans niet had gemist, was de wedstrijd de geschiedenis in gegaan als die van ‘de gemiste Belgische kansen’.

België bleef een dergelijke frustratie bespaard. Wilmots gaf in de verlenging de door hem gepasseerde Romelu Lukaku de kans zich te revancheren en haalde de moegestreden Origi naar de kant. Lukaku bleek het ontbrekende stukje. De sterke en grote spits van Everton vormde een uitstekend koppel met De Bruyne: gevaarlijk én doeltreffend. Eerst was het Lukaku die met een assist De Bruyne in staat stelde het openingsdoelpunt te maken. Kort daarop scoorde Lukaku de 2-0 uit een voorzet van De Bruyne.

Even leek het erop dat België de tweede helft van de extra tijd kon gebruiken om als een soort toegift het eigen publiek te vermaken. „Waar is het feestje? Hier is het feestje!”, zong de Belgische aanhang in de sfeervolle Arena van Salvador. De duizenden Amerikanen stonden echter opeens weer op toen de jonge invaller Julian Green een voorzet van Michael Bradley achter de Belgische doelman Thibaut Courtois tikte. Het dood gewaande Amerika was nog niet begraven.

De laatste tien minuten van een opnieuw zeer sensationele achtste finale brachten de kwetsbaarheid van de Belgen naar boven. Als de Belgische bluf omslaat in arrogantie liggen gevaren op de loer. De Amerikanen van de Duitse bondscoach Jürgen Klinsmann slaagden er bijna puur op karakter nog in langszij te komen. Het was aan werelddoelman Courtois te danken dat de Amerikaanse captain Clint Dempsey na een slim uitgevoerde vrije trap niet wist te scoren. Kort daarop vielen de Belgen van opluchting en blijdschap op het gras.

Het bereiken van de kwartfinales is de beste remedie voor een elftal dat buiten het veld allerminst een homogene eenheid is. De ‘dictatoriale’ Wilmots en de sportieve successen zorgen ervoor dat de Rode Duivels voor elkaar door het vuur gaan. Hoe verschillend de internationals van België ook zijn, ze hebben één gezamenlijk doel in Brazilië: een geschiedenis schrijven, dat het succesverhaal van 1986 doet verbleken.

Het nieuwe België zette daartoe gisteren een belangrijke stap. Het kleine voetballand kan tegen Argentinië in ieder geval de steun verwachten van het Braziliaanse thuispubliek. Is het niet omdat ze het aanvallende voetbal van de Belgen waarderen, dan wel omdat ze het buurland Argentinië haten. In 1986 werd België in de halve finale hoogstpersoonlijk gevloerd door Diego Maradona, het is nu de vraag of Lionel Messi een einde kan maken aan het België van 2014.