Verboden toegang voor knuffels

Op Wimbledon is luidruchtige opwinding van het publiek not done. De jeugd wil spektakel, ook buiten de baan. „Was Genie’s Army maar hier.

Eugenie Bouchard viert een punt tijdens haar wedstrijd tegen Alize Cornet uit Frankrijk. Ze won gisteren met 7-6 en 7-5. Foto AFP

Keurig klaterend applaus gisteren onder het dichte dak van het centercourt, nadat Eugenie Bouchard haar eerste matchpoint had benut tegen de Française Alize Cornet. De twintigjarige Canadese mag dan een publiekslieveling zijn, meer dan iets harder klappen of een paar extra oeh’s en ah’s blijft in de kathedraal van het tennis not done. De revelatie van het toernooi bij de vrouwen, morgen in de kwartfinale tegen Maria Sjarapova of Angelique Kerber, had liever anders gezien. Was Genie’s Army maar hier.

Een groep Australische fans sloot Bouchard in de armen, toen het extraverte talent in januari in Down Under voor het eerst de halve finale haalde van een grandslamtoernooi. ‘Started from court 15’, stond op een spandoek op Flinders Park. Van achteraf baan naar de grootste tennisarena’s van de wereld. Na elke gewonnen partij gooiden het in rood en wit van Canada gestoken ‘supportersleger’ knuffeldiertjes op de baan voor hun idool. Het werd traditie bij vrijwel elk toernooi waar Bouchard speelde, tot aan de halve finale op het Court Central van Roland Garros toe. Maar op Wimbledon stokt de knuffelregen.

„Ik denk dat het komt omdat ze hier een regel hebben dat je niets op de baan mag gooien”, sprak Bouchard gisteren na haar 7-6 en 7-5 overwinning in de vierde ronde. Al teveel belang wilde de huidige nummer 13 van de wereld er niet aan hechten. „Het is een bonusdingetje, begonnen door die crazy Genie’s Army in Australië. Sindsdien heb ik veel knuffels gehad, meer dan vijftig. Ik ga er ooit iets cools mee doen. Maar Wimbledon is erg netjes, dus…”

Van Bouchard geen onvertogen woord over Wimbledon, waar ze in 2012 de juniorentitel pakte. Als een routinier speelt ze buiten de banen van de All England Lawn Tennis and Croquet Club met pers en publiek. Fotoshoots in spannende jurkjes in de aanloop, tweets over de ontmoetingen met acteur Jim Parsons uit haar lievelingsserie The Big Bang Theory. Persconferentie in kimono, ad rem antwoorden op vragen over de Britse royalty en haar naamgenote, prinses Eugenie. „Het is heel speciaal om het centercourt op te komen, the temple of tennis.”

Ook al mist ze de luidruchtige steun van de tribunes, zoals in Melbourne of Parijs. „De Australische spelers hebben tenminste nog wat crazy Aussies hier”, zei Bouchard lachend. „Ik had gehoopt dat ze zich zouden bekeren tot mijn Genie’s Army, maar helaas doen ze dat niet.” Zo blijft het op het centercourt sinds 1877 nog altijd bij beschaafd applaus. „Op Wimbledon respecteren ze de sport enorm. Het is erg classy. Ach, voor de afwisseling is dat wel leuk.”

De ‘gekke Australiërs’ op wie Bouchard doelde, zijn vooral fan van hun landgenoot Nick Kyrgios, met 19 jaar de jongste deelnemer van het toernooi en vandaag in de vierde ronde op het centre court tegen Rafael Nadal. Maar zijn hardcore supporters zullen ontbreken. „De grote banen zijn allang uitverkocht”, treurt fan Andrew Debono uit Sydney. „Kaarten kosten op de zwarte markt honderden ponden. Dat kunnen wij niet betalen. Het kost ons al genoeg om hier te komen.”

Voor Debono en zijn in het geel gestoken vrienden rest de queue, een rij waarin dagelijks duizenden fans wachten op de laatste dagkaarten. „We stonden er ’s nachts al en konden als een van de eersten naar binnen.” Op regenachtige dagen als gisteren is er als troost voor het wachten een velletje stickers met de tekst ‘I’ve queued in the rain for Wimbledon’, een poncho en een drankje van sponsor Robinsons. Met als beloning toegang tot de bijbanen. „Alles is goed, als we Nick maar kunnen zien.”

Afgelopen zaterdag hadden de Australiërs de hoofdprijs. Op baan 17 maakten ze in de lang door regen onderbroken partij tussen Kyrgios en de even jonge Tsjech Jiri Vesely misschien wel de toekomst van het tennis mee, niet alleen op de baan maar ook daarbuiten. Bier en chips op de tribune, zingende fans, Tsjechië tegen Australië. Kyrgios, een van de grootste talenten in het mannentennis, trok zich op aan de sfeer en won.

„De fans zijn awesome”, sprak de excentrieke tennisser uit Canberra – gouden ketting, armband en opvallende tattoo aan de binnenkant van zijn arm – na afloop dankbaar. „Vooral de echte fanatiekelingen kan ik niet genoeg bedanken. Ze gaan helemaal uit hun dak, en geven me veel energie.”

Jammer dat Bouchard en Kyrgios op het centre court de steun van Genie’s Army of de ‘crazy Aussies’ moeten missen, vindt fan Debono. „Het zou tennis op Wimbledon een nieuwe dimensie geven.” Misschien ‘sneaken’ ze stiekem binnen vanmiddag, zoals zaterdag lukte bij Maria Sjarapova. „En anders moeten we buiten op een tv-scherm kijken en zo hard schreeuwen dat Nick het binnen hoort.”