Teeven moet wraakzucht temperen

Illustratie Daryl Cagle

Juridisch commentator Folkert Jensma deelde een pluim uit aan de burgemeesters van Leiden en Apeldoorn inzake de huisvesting van Benno L. en Volkert van der G. „Ze lichtten de buurt in, verantwoordden zich in de raad, hielden een persconferentie – en vervulden zo precies hun rol. De ‘kloof’ met de burger smolt dicht.”

Vervolgens schrijft hij: „Hoe houden we individuele wraakzucht eigenlijk in toom? Burgers moet ook verteld worden niet te zwelgen in het slachtoffer-zijn.” Waarom legt hij niet de zweep over het polariserende beleid van staatssecretaris Teeven (Veiligheid en Justitie)? In plaats van begrip te kweken voor terugkeer van langgestraften, verzet hij zich tegen verlof en houdt hij dat verzet vol tot hij door de rechter op de vingers wordt getikt. Ook suggereerde Teeven dat hij de voorwaardelijke invrijheidstelling van Van der G. zou kunnen verhinderen, hoewel die vrijlating er onherroepelijk aan zat te komen. Illustratief is nu de weigering van onbegeleid verlof aan iemand die al 31 jaar gedetineerd is; iemand die niet meer als gevaarlijk wordt beschouwd, al 12 jaar met goed gevolg begeleide verloven geniet en uit de buurt van nabestaanden en slachtoffers wil blijven. Ik doel op ‘de schutter van het Koetsiertje’ (Delft 1983). Ook hij wordt gedwongen om in procedures zijn recht te halen. Het tegenhouden van dit verlof gaat lijnrecht in tegen het recht op humane straftenuitvoerlegging. Al deze procedures worden door slachtoffers als pijnlijk ervaren. Teeven kan die pijn verzachten door tijdens de tenuitvoerlegging Europese normen uit te leggen.