Phantom Four kijkt verder dan de surfplank lang is

Instrumentale surfmuziek is geen genre dat sinds de pioniersdagen van Dick Dale veel is veranderd. Een twangende gitaar, rollende drums en een forse dosis galm brengen al snel de zomerse sferen die surfers naar hun surfplank doen grijpen – in Californië, maar ook in Wijk aan Zee. Des te spannender is het als zo’n bekend geluid nieuwe impulsen krijgt vanuit Nederland, zoals ‘Phantom’ Frank Gerritsen praktiseert met The Phantom Four. Zijn priemende gitaarspel voldoet aan alle voorwaarden van zonnige strandmuziek met westerninvloeden, lonkend naar Ennio Morricone in het met mariachiblazers opgeluisterde ‘Tiempo de revancha’. In de slangenbezweerdersmuziek van het zwoele ‘Asra’ klinkt hij juist mysterieus Arabisch. Het dapper samenbrengen van etnische invloeden onderscheidt The Phantom Four van de doorsnee surfband, met lome dubreggae in ‘Ganja galore’ en hete zang van Zuco 103’s Lilian Vieira in ‘Cinquenta anos’, een liefdesduet tussen een tropicanazangeres en een smachtende gitaar.