Nieuwe haring, ons nationaal gerecht

Bij het zoeken naar de ‘national dish’ van Irak, vorige week, stuitte ik op een goed verzorgde site, national-food.info, die van ieder land het vermeende nationale gerecht noemt, inclusief recept. Portugal is bacalhau toebedeeld, de VS apple-pie, India tandoori chicken en Frankrijk mag het doen met pot-au-feu.

Dat is allemaal niet ingewikkeld. Leuker wordt het bij bijvoorbeeld Kazakstan dat beshbarmak, een lamsschotel, als nationaal gerecht heeft, of Samoa waar men palusani schijnt te eten.

Nederland wordt niet overgeslagen: onze nationale culinaire trots is stamppot. Het vlaggeschip van de Surinaamse keuken ontbreekt nog - wie biedt?

Right, de selectie zal random zijn, maar de hamvraag blijft toch: wat ís een ‘national dish’ eigenlijk? De keuze van stamppot als uniek boegbeeld van de Nederlandse keuken is niet goed gekozen. Aardappelen, gestampt met groenten is een gerecht dat overal zal bestaan waar mensen aardappelen en groenten verbouwen. In België heet dat stoemp, de Ieren hebben colcannon. Kroketten noemt men ook vaak als typisch Nederlands, maar varianten daarvan kent men over de grens. De enige echte national dish die ik kan bedenken is de nieuwe haring, overal elders in Europa versmaad, tenzij in zuur of in sauzen.

Het beste recept blijft vanzelfsprekend: recht-in-de-strot-laten-glijden, maar dat hoeft niet van de Britse kookschrijver en diplomaat, die een ‘Harlinger haringschotel’ opduikelde. Deze „serves four Dutchmen or six others”.

Snijd de haringen in kleine stukjes. Fruit de sjalotjes in een deel van de boter, laat afkoelen en mix dan met een derde van de yoghurt en alle vis. Smelt de rest van de boter en voeg hierbij de overgebleven yoghurt, het eigeel en de gepureerde gekookte aardappels. Klop eiwit stijf en voeg dit toe aan de aardappels evenals wat zout en de suiker. Doe de helft van aardappelmix onderin een beboterde ovenschaal, metsel hier overheen het vismengsel en dek af met de rest van het aardappelmengsel. Gaar drie kwartier bij 185 graden.