Lafheid in Zwolle

Zondagochtend 22 juni, 10.46 uur. In de intercity van Groningen richting het zuiden kon ik mijn aandacht niet bij mijn boek houden. Je zat met vriendinnen in een vierzits, schuin tegenover de mijne, jij bij het raam. Jullie hadden het over mooie Belgische steden, reizen, de Rijksuniversiteit en hoe oud die nou was. Je had een wit shirt aan met roze stipjes en een blauw vestje daaroverheen en links in je nek twee kleine moedervlekjes. Ik kon mijn ogen moeilijk van je afhouden, en tot twee keer toe betrapte je me daarop. Vlak voor ik er in Zwolle uit moest, keken we elkaar een drie tellen durende eeuwigheid aan, een beeld waar ik het mee moet doen, want ik had het lef niet je aan te spreken.

Dit berichtje is zowel spijt als hoop: ik hoop dat je dit leest, zodat je het in ieder geval weet.