Furie en waanzin lopen uit de hand

Wie of wat is er in Jack White gevaren? De duivel, op zijn minst. Dat was in het verleden een goed teken, toen Jack nog speelde bij The White Stripes of toen hij zijn solodebuut Blunderbuss maakte. Maar op zijn tweede solo-album Lazaretto lopen furie en waanzin uit de hand. In alles is de maniakale geest van White terug te horen: in de overstuurde gitaren, in de teksten vol machohysterie en in Whites zang, die steeds meer klinkt als een kat die op zijn staart wordt getrapt.

De nummers bulken van de piano’s, schelle fiddles en stoere drums, maar anders dan op Blunderbuss is de overdaad lomp in elkaar gezet. White speelt vervormde hardrock in opener ‘Three Women’ en in het instrumentale ‘High Ball Stepper’, met roestig geknars op de gitaar. Alternatief is een jammerend ‘Would You Fight For My Love’, of de café-boogie van ‘Just One Drink’. Ondanks de muzikale zijpaden schiet Jack White hier gierend zijn doel voorbij.