Mannenmode voorjaar 2015 (Parijs,1): tussen blootgeven en vermommen

Walter Van Beirendonck

De meeste klanten van Dries Van Noten zijn vrouw. Maar het zijn de mannen die durven, zei de ontwerper een paar maanden geleden. „Vrouwen kijken altijd of iets ze wel flatteert, of het ze niet dikker maakt. Mannen gaan nu heel makkelijk mee met mode.” En dus kan hij in zijn mannenshows grotere risico’s nemen, zei hij: „Mannenmode is heel opwindend op het moment.”

Donderdagavond, tijdens de tweede dag van de Parijse mannenmodeweek voor voorjaar 2015 verkende Van Noten, wiens huidige zomercollectie met donkere bloemdessins dé grote hit is bij de mannelijke bezoekers van de modeweken in Milaan en Parijs, een heel nieuw terrein: nog nooit liet hij tijdens een show zoveel bloot zien.

Afgelopen weekend liet Tomas Maier, de ontwerper van Bottega Veneta, in Milaan een collectie met luxe joggingsbroeken, truien en vesten zien die geïnspireerd was door dans. Dries van Noten had voor hetzelfde thema gekozen. Rudolf Nurejev, om precies te zijn.

Aan de taillebanden van sluike broeken en jogggingbroeken had Van Noten brede, extra banden van tricot gemaakt, waardoor ze leken op dansersbroeken. Truien en T-shirts waren strak en hadden een diep decolleté, van overhemden stond een groot deel van de knopen open. Zijden ochtendjassen, al dan niet voorzien van een getekend dessin van naakte mannelijke dansers, werden meestal over een ontbloot bovenlijf gedragen. Enkele geborduurde jasjes en broeken leken te verwijzen naar Nurejevs romantische rollen.

Veel modellen droegen een soort kruising tussen een holster en een half gilet, zó op de huid of over een overhemd; een spannend accent. Gewaagd waren ook de schoenen: platte flatjes, met gekruiste bandjes.

De afgelopen seizoenen zat in de mannencollecties van Van Noten, hoe gedurfd ze ook waren, altijd een flinke dosis rock ’n roll en straatmode, dingen die modeminnende mannen houvast geven. Daar was nu niets meer van te vinden; Van Notens klanten zullen nu echt moeten laten zien dat ze lef hebben.

Mannen die in de kleurrijke, uitgesproken ontwerpen van Walter van Beirendonck hebben natuurlijk lef te over; weinig ontwerpers die zulke uitgesprokene en kleurrijke mannenmode maken.

Zijn show begon woensdag met een aantal elegante outfits waarin invloeden van judo te zien was: jasjes die waren samengesteld uit verschillende soorten brokaat en waren versierd met een soort oversized buttons van stof werden gedragen met rechte, witte ‘judobroeken’; brokaten jasjes die leken op judojasjes met smallere pantalons.

Daarna werden de ontwerpen wilder: pakken met operette-epauletten en gouden knopen die de draak leken te steken met de referenties waarvan modeontwerpers zo vaak gebruik maken, en vervolgens tops, sokken en leggings met een tekening van een haai van de Amerikaanse kunstenaar Scooter LaForge.

Een paar modellen droegen iets wat leek op een gigantische snavel, aan de ene kant effen, aan de andere kant gestreept. Hun gezicht was bijpassend geschminkt. Van Beirendonck wilde er een statement mee maken tegen de beveiligingscamera’s die ons tegenwoordig voortdurend in de gaten houden, zei hij. „Wie zich heeft vermomd, is in feite onherkenbaar.”

Raf Simons deed het omgekeerde deed in zijn collectie. In een experimentele show (rood licht, en geen zitplaatsen omdat je volgens Simons staand beter waarneemt) gaf hij letterlijk een inkijkje in zijn privéleven.

Aan de matrozenkragen van jasjes en jassen,en op overhemden, waren foto’s van bijzondere momenten in zijn leven bevestigd, en van dingen die hem fascineren. Er waren foto’s van zijn ouders in hun verkeringstijd, beelden van de Mount Fuji in Japan, van achtbanen en de film Jaws. En een oude paspoortfoto van hemzelf, waarop hij wat ongemakkelijk de camera inkijkt.

Gedeeltelijk eerder gepubliceerd in NRC Handelsblad.
Fotografie (behalve de bovenste foto): Peter Stigter.

Dries Van Noten

Dries Van Noten

Walter Van Beirendonck

Walter Van Beirendonck

Raf Simons

Raf Simons