32 jaar na ‘Gijón’ is Algerije alweer morele winnaar

Algerije verraste gisteren in de achtste finales door het de titelkandidaat uiterst moeilijk te maken. Duitsland won, maar Algerije maakte indruk.

„We waren niet kwaad”, zei oud-verdediger Chaabane Merzekane vier jaar geleden in The Guardian over de ‘schande van Gijón’. „Om twee van die Europese toplanden zich zo te zien verlagen, was een eerbetoon aan Algerije.”

Hij speelde op het WK 1982 in Spanje alle drie de groepswedstrijden voor het debuterende Algerije, dat won van Chili en West-Duitsland. Een sensatie. Genoeg voor de volgende ronde, tot de 25e juni aanbrak. West-Duitsland en Oostenrijk speelden een dag na Algerije en Chili hun laatste groepswedstrijd in Gijón. De vroege 1-0 van Das Ungeheuer Horst Hrubesch bleek de inleiding voor een akkoordje met Oostenrijk. Eindeloos tikkend ging het rond tot een commentator zijn kijkers vroeg de televisie uit te zetten en zelf een half uur zijn mond hield. Algerije gewipt door het meest beruchte bedrog in de WK geschiedenis. Merkezane: „Zij gingen door in schande, wij vlogen eruit met geheven hoofd.”

De ultieme wraak bleef uit, gisteren in Porto Alegre, 32 jaar later op het mateloos enerverende WK 2014 in Brazilië, maar wat scheelde het. Met een manhaftig optreden tegen titelkandidaat Duitsland heeft Algerije diepe indruk gemaakt. Een krachtsinspanning die duurde tot ver in de verlenging. Lof, sympathie van over de hele wereld, maar wel lege handen.

In de verlenging pas sloegen de Duitsers toe, zoals ze dat doen. André Schürrle verschalkte de excellerende Algerijnse doelman Raïs M'Bholi met een voetbeweging achter het standbeen langs en vlak voor het einde maakte Mesut Özil met de 2-0 een einde aan de Algerijnse hoop. Maar zelfs toen, in het zicht van de nederlaag, richtten de Woestijnvossen zich nog eenmaal op. Abdelmoumene Djabou maakte de eretreffer, waar eer al in overvloed toekwam aan de ploeg van coach Vahid Halilhodzic.

Geen Duitser op het veld gisteren was ook maar geboren toen hun voorgangers de voetbalwereld deden walgen met het niet-aanvalsverdrag van Gijón. De toon was gezet toen de Duitse bondscoach Joachim Löw vooraf kribbig reageerde op een vraag over het WK 1982. Niet relevant vond hij. „Misschien zien sommige mensen van de tegenpartij er nog wel een kwestie in en hopen ze zo de spelers van Algerije extra te motiveren. Ik wil er zo min mogelijk over horen.”

Hoe anders was dat bij de Algerijnen. Supporters in het groenwit droegen het jaartal 1982 op de borst en kartonnen borden met boodschappen richting Duitsland en de wereld: wij gaan het weer doen, net als in 1982. Winnen van de Duitsers. Met het grootste trauma, de gefrustreerde doortocht naar tweede ronde destijds, was al enigszins afgerekend toen Algerije zich vorige week met overwinningen op Zuid-Korea en Rusland voor het eerst plaatste voor de achtste finales van een WK. Tegen Duitsland was het tijd voor gramschap.

De intensiteit van Algerije was voor de Duitse machine nu en dan te veel aan drukkracht, al had de drievoudig wereldkampioen twee keer zo veel de bal en vier keer zoveel doelpogingen. Maar doelman Raïs stond steeds in de weg. Een redding met het kruis, een flitsende reactie op een ziedend schot van Phillip Lahm, een antwoord op de kopbal van Thomas Müller – die al vier keer scoorde op het WK maar gisteren moest passen. Raïs had het allemaal onder controle, zo cool als hij keek na die laatste wereldredding. Bastian Schweinsteiger probeerde het ook koppend, het had geen zin.

Het werd een achtste finale die van doel tot doel klotste, met kansen de ene nog groter dan de ander, maar de doelmannen hadden hun dag. Manuel Neuer bij Duitsland, M'Bholi bij Algerije. Zo stond het na 90 minuten nog 0-0, tot Algerije eindelijk brak in de verlenging. Afrika is nu niet langer vertegenwoordigd in Brazilië, maar het saluut van Algerije gisteren was formidabel, nadat Nigeria eerder tegen Frankrijk ook al tot het bot ging, maar ook verloor: 2-0. Duitsland treft nu vrijdag in Maracanã in de kwartfinale Frankrijk, waarmee een nog veel beladener duel tussen Algerije en de ex-kolonisator dus uitblijft.

Raïs werd gisteren man van de wedstrijd, de verliezende doelman dus, net als Guillermo Ochoa een dag eerder bij Nederland - Mexico. De spelers trekken terug naar Noord-Afrika, naar hun clubs in de subtop van Europa of elders. Ze hebben iets neergezet. Algerije, groots in verlies, vliegt er weer uit met geheven hoofd.