Nieuw festival Down The Rabbit Hole: tips van de muziekredactie

Zangeres Merrill Garbus van de Amerikaanse band Tune-Yards die dit weekend op het Down The Rabbit Hole festival in het Gelderse Beuningen speelt. Foto screenshot Youtube.com

Vandaag begint het nieuwe festival Down The Rabbit Hole in het Gelderse Beuningen. Naar welke acts kijkt de muziekredactie van NRC uit?

Daags na het Lowlandsfestival kondigde de organisator van datzelfde festival vorig jaar augustus een nieuwe ‘campingflight’ aan. Dit keer was de bestemming vakantiepark De Groene Heuvels in Beuningen (vlakbij Nijmegen), want daar wordt het nieuwe Down The Rabbit Hole gehouden. Het meerdaagse festival, dat vandaag tot en met zondag plaatsvindt, “zal de reactie van Lowlands-organisator Mojo Concerts zijn op de komst en het succes van nieuwe kleinschalige muziekfestivals zoals Best Kept Secret en Into The Great Wide Open”, schreef NRC Handelsblad vorig jaar. Deze eerste editie verwacht (€) de organisatie zo’n tienduizend bezoekers.

Bands kijken maar ook vlotten bouwen en keramiek bakken

Het festival moet een beleving worden, waar je in alle rust en ruimte naast muziek je ook met andere creatieve uitingen kunt vermaken. Vlotten bouwen, keramiek bakken, stoofpot eten, en natuurlijk concerten bekijken in een van de drie tenten. Die zijn trouwens vernoemd naar konijnenrassen: de Hotot, de Fuzzy Lop en de Teddy Widder. Dan kun je ook nog verdwalen in de Bosmos, ontspannen op het Idyllische Veldje, vlotten bouwen bij De Steiger, dansen op het Vuige Veld en bij Het Gat kun je buurten bij de redactie van de festivalkrant. De inspiratie komt volgens woordvoerder Bente Bollman van het Amerikaanse Woodstock festival.

NRC-muziekrecensent Hester Carvalho is dit weekend op Down The Rabbit Hole. Dit zijn de acts waar zij naar uit kijkt dit weekend:

Tune-Yards

De Amerikaanse Merrill Garbus maakt net zulke bijzondere muziek als de eigenlijke spelling van haar bandnaam tUnE-yArDs. Haar songs bestaan uit meerdere zangpartijen die “tegen elkaar invloeien tot een draaikolk van stemmen” schreef (€) Carvalho afgelopen woensdag:

“De liedjes van Tune-Yards zijn opgebouwd rond Garbus’ zang. Op haar nieuwe cd Nikki Nack zijn de ideeën uitgekristalliseerd tot vitale nummers, waarin allerlei zijwegen worden bewandeld. Felle ritmes van percussie worden doorkruist door schetterende blazers; de samples ratelen. Het resultaat is druk, bont en opwindend; een nummer als Water Fountain is zo uitgelaten als een speelplaats vol kinderen. Garbus’ stem stuwt de liedjes op.”

Garbus stond twee jaar terug op Lowlands, nu speelt ze als voorprogramma van Arcade Fire. Vooral Garbus’ “gierend uit de bocht vliegen maar landen op een zuivere noot” is haar specialiteit, aldus Carvalho. Op Nikki Nack koos Garbus soms voor de “krachtige, jubelende koorzang zoals je bijvoorbeeld hoort in Bulgaarse en Georgische koren”:

“Zo confronterend te zingen als zij, dat is mijn streven. Want: je hebt de keuze. Iedereen zei altijd dat mijn zang mannelijk was, omdat ik een lage stem heb. Dat vond ik eerst vervelend. Maar ik heb me opgetrokken aan het voorbeeld van al die geweldige soulzangeressen. Zonder de zware stemmen van Nina Simone en Aretha Franklin had ik me niet op deze manier durven presenteren.”

The Black Keys

Drummer Pat Carney en zanger/gitarist Dan Auerbach van de Amerikaanse rockband The Black Keys toerden jarenlang in een gammel busje door de Verenigde Staten, maar volle zalen trekken ho maar. In 2010 kwam dankzij het album Brothers het omslagpunt. Want nu werden de “oerriffs ingebed in toegankelijkere popmelodieën - zonder te tornen aan de oorspronkelijke ruigheid”, oordeelde (€) Carvalho. Brothers kreeg een jaar later drie Grammy’s.

In 2012 volgde de echte klapper: El Camino. Herinneren we dit malle ‘reclamefilmpje’ nog met die maffe autoverkoper? Een El Camino is namelijk ook een type auto. Goede grap, groot succes in de blogosphere natuurlijk. Afgelopen mei kwam opvolger Turn Blue uit, en sprak (€) Carvalho met de band over de moeizame periode waarin Auerbach zich na zijn scheiding bevond. Een aantal nummers op Turn Blue verwijzen naar Auerbachs persoonlijke omstandigheden:

“Maar ik vind het niet per se pijnlijk om ze nu live te spelen”, zegt hij. “Inmiddels zijn het liedjes, de rauwe emoties zijn voorbij. Ik hou me minder bezig met de teksten, ik moet ook nog gitaar en keyboards spelen. Ik heb het druk op het podium.” Bood het gitaarspel hem een vorm van troost? Auerbach schudt zijn hoofd. “Gitaarspel moet rauw zijn, daarom kan ik niet te veel spelen. Voorafgaand aan mijn solo in het [openings]nummer Weight Of Love heb ik de gitaar maanden niet aangeraakt.”

Damon Albarn

Hij is met iconische nummers als Park Life en Song 2 van de band Blur de grondlegger van de Britpop halverwege de jaren negentig. Hij is ook de bedenker van de virtuele en elektronische band Gorillaz, die erna volgde. En hij staat te boek als milieu- en anti-oorlogsactivist. Maar wie ís Damon Albarn nou echt, vroeg (€) Hester Carvalho zich af. Na jarenlang ook achter de schermen te hebben gewerkt als producer van onder meer Bobby Womack, staat nu zijn naam op posters en een debuutplaat, Everyday Robots. Albarn begon zich zelf ook af te vragen wie hij was, dus staat zijn persoonlijke geschiedenis centraal op zijn eerste soloplaat. Dat leidde weer tot andere vraagstukken:

“Zijn terugblik op het verleden bracht hem op ideeën over de werking van het geheugen en vraagstukken als ‘Hoe beïnvloeden digitale hulpmiddelen onze herinnering?’ Zo ontstond er een tweede thema voor de cd. De titel werd Everyday Robots, en de eerste zin: ‘We’re everyday robots on our phones’. “Ik realiseerde me dat we alles wat we nu meemaken, meteen digitaal opslaan, op film of foto. Alsof je een gebeurtenis en de herinnering eraan tegelijk ervaart. Dus ik vroeg me af: wat is op den duur het effect daarvan?”

Dat effect beschrijft Albarn in Lonely Press Play, een nummer over de playknop van een computer als nieuwe drug:

“Zodra je daarop drukt, ontsluit je een oceaan aan mogelijkheden die te maken hebben met muziek, beelden, herinneringen. Internet is een externe versie van de menselijke verbeelding: alles zit erin, beschaafd en minder beschaafd, maar het is er, steeds. Daardoor zie ik het als een ambigu maar krachtig instrument, als een uitbreiding van ons spirituele leven.”

Courtney Barnett

Deze Australische komt uit Melbourne en schrijft graag met enig cynisme over wat zij en haar generatiegenoten meemaken. Daarmee is ze in haar thuisland al redelijk succesvol (twee albums uit en een dubbele EP), in Amerika is ze nu ook opgepikt door muziekmedia. Pitchfork schreef bijvoorbeeld al over Barnett dat ze een “scherp oog voor detail en een wicked gevoel voor humor” heeft. Carvalho over Courtney Barnett:

“Australische jonge singersongschrijfster verwoordt slim de emoties en abberaties van haar getroebleerde leeftijdgenoten, in het vijf minuten durende Avant Gardener, dat door-ijlt als Bob Dylan in zijn Hurricane. Barnett staat bekend om haar woordgrappen, ‘dead pan’-performance en rammelige gitaar-stijl.”

Parquet Courts

Stel frisse, jonge honden uit die ene hippe wijk in New York: Brooklyn. Schoppen al tegen het establishment sinds 2010, vorig jaar veroverden ze menig garagerock/punkhart met debuutalbum Light Up Gold. Opvolger Sunbathing Animal, die dit jaar uit kwam, liegt er ook niet om. Volgens The Guardian klinken ze nog steeds alsof ze boos zijn, en dat komt de muziek dan weer ten goede, hoort ook Carvalho:

“Deze band heeft zich waarschijnlijk laten beïnvloeden door onze eigen The Ex - zo kort, fel en wendbaar klinken hun nummers. De zang van voorman Andrew Savage is bijtend. De liedjes op het onlangs verschenen Sunbathing Animal klinken opwindend.”

Warpaint

Deze Amerikaanse vrouwenrockband weet een etherische en sensitieve kwaliteit te halen uit de gangbare rockbandbezetting met drums, gitaren en bas, zo hoorde (€) Jan Vollaard op het tweede gelijknamige album dat begin dit jaar uitkwam. Warpaint zette het “unieke geluid” van het succesvolle debuutalbum The Fool (2010) door met “onderwatergitaar, bedaarde drumritmes en zoemende bassen”. Volgens Carvalho gaf Warpaint “onlangs in Paradiso een van de betoverendste concerten van het jaar”:

“Hun liedjes, omhuld door een wolk van atmosferische ruis, krijgen een ijzersterk skelet, van Jenny Lee Lindberg (bas) en Stella Mozgawa (drums) als aanvulling op gitariste Theresa Wayman en zangeres Emily Kokai. Ontroerend is de vervoering in zowel hun spel als hun bewegingen.”

Bekijk hier het volledige programma van Down The Rabbit Hole.

Krijg met dit artikel van 3voor12 Gelderland alvast een eerste indruk van het festivalterrein.

Lees maandag 30 juni het volledige verslag van de eerste editie van Down The Rabbit Hole op nrc.nl/muziek.

    • Judith Laanen