Blondie nog altijd indrukwekkend

Debbie Harry (68), zangeres van Blondie, krijgt het nog altijd voor elkaar: de ademloze bewondering van het publiek. Dat publiek is inmiddels zelf rond de vijftig, zestig, maar maakt tijdens het optreden, gisteravond in een uitverkocht Paradiso, Amsterdam, een collectieve sprong in de tijd – naar het eind van de jaren zeventig, toen de band zowel muzikaal als uiterlijk nieuw elan bracht in de pophistorie.

Ze staan nog steeds in strak zwart op het podium: de drie oorspronkelijke leden – Harry, gitarist Chris Stein, drummer Clem Burke – versterkt met drie jonge muzikanten. Als verschijning heeft Debbie Harry sommige kwaliteiten inmiddels uitvergroot: langer is het witblonde haar (een pruik), en breder de grijns. Maar verder is het opvallend hoe weinig Harry nodig heeft om indruk te maken, ze heeft patent op een nonchalant minimalisme: met één heupwieg of armzwaai suggereert ze meer dan sommige anderen met een heel ballet. Haar zang was nog altijd onveranderd, met die kauwgomkauwende spreekzang en schelle uithalen.

Het publiek kreeg de canon van oude hits (One Way Or Another, Call Me, Hanging On The Telephone, Atomic), afgewisseld met lichtvoetige nummers van het onlangs verschenen album Ghosts Of Download. Harry had duidelijk plezier in het spelen van vers repertoire, zoals Sugar On The Side en Euphoria. Want ook na een bestaan van veertig jaar staart de band zich niet blind op de oude successen. Het was dan ook met enige weerzin dat Harry hun jubileum memoreerde: „Makes me want to drop dead right now.” Maar een nieuwe generatie Blondie-fans kondigt zich aan: bij de fans die buiten op een handtekening wachtten waren ook meisjes van tien.