Dieudonné, islam en Le Pen jagen Joden weg

Frankrijk, land van egalité, zou een veilig oord voor Joden moeten zijn, maar uitgerekend daar slaan ze op de vlucht, ziet Dan Cohen.

Met Jean-Marie le Pens ondubbelzinnige bevestiging van zijn antisemitisme, is het tijd om de balans van Frankrijk op te maken. Wat zien we? Antisemitisme op drie niveaus. Ten eerste het politieke niveau: het is al vaker gezegd, het met antisemitisme behepte Front National werd bij de recente verkiezingen voor het Europese parlement met 26 procent van de stemmen Frankrijks grootste partij.

Ten tweede het culturele niveau: het openlijke antisemitisme deed de populariteit van komiek Dieudonné M’bala M’bala geen kwaad. Het was niet gebrek aan belangstelling of kaartverkoop, maar een gerechtelijke verbod moest er aan te pas komen om zijn opmars en voorstellingen een halt toe te roepen.

Het derde niveau is dat van de terreur, met ten minste drie door de extreme islam geïnspireerde aanslagen in acht jaar tijd. De eerste aanslag dateert uit 2006, toen de (in zijn eigen woorden) ‘Arabisch Afrikaans islamitisch salafistsiche’ Fransman Youssouf Fofana zijn slachtoffer, de Joodse Ilan Halimi, eerst martelde en vervolgens vermoordde. In het buitenland bekender zijn de aanslagen van de Algerijnse Fransman Mohammed Merah, die in maart 2012 in Montauban en Toulouse dertien militairen, drie Joodse kinderen en een rabbijn doodschoot en die van 24 mei 2014, toen de eveneens Algerijnse Fransman Mehdi Nemmouche vier mensen in voornoemd museum doodschoot.

Nu zijn de tragische dood van deze mensen niet van dien aard dat de 550.000 man sterke Joodse bevolking in Frankrijk daardoor werd gedecimeerd. Nee, het is juist de combinatie van drie factoren tezamen die precies bewerkstelligden wat terreur beoogt, namelijk dat de angst onder Franse Joden dusdanige vormen aannam dat ze op de vlucht begonnen te slaan.

Dat gebeurde niet met veel ophef of tamtam, maar de cijfers liegen er niet om: het aantal Frans-Joodse emigranten naar Israël is in krap twee jaar tijd verdubbeld (van 1.653 in 2012 tot 2.904 in 2013) en dreigt te verdrievoudigen: in de eerste twee maanden van 2014 emigreerden 850 Franse Joden naar Israel, wat neerkomt op ruim 5.000 op jaarbasis. Als gezegd kan de Frans-Joodse bevolking wel wat lijden: in dit tempo duurt het bijvoorbeeld 110 jaar voordat de laatste Jood Frankrijk verlaat.

Dat is dus niet het punt. Maar historisch gezien ligt dat geheel anders: om te beginnen waren het de uitgangspunten en tegelijk verworvenheden van de Franse revolutie, fraternité, liberté en egalité, die middels Napoleons verbreiding de emancipatie van Joden in Europa mogelijk maakte.

Ten tweede is Frankrijk een van de kernleden van de EEG en EU en ten derde kan de EU in zekere zin gezien worden als een erfgenaam van diezelfde waarden van de Franse revolutie. Wanneer dan uitgerekend Frankrijk de veiligheid van Joden niet kan garanderen, dan kan dat niet anders dan als een moreel en politiek debacle worden beschouwd.

Les extrêmes se touchent in het hedendaagse Frankrijk: het krachtige, aloude reactionaire front en de extreme islam, het wahabisme. De bekendste aanhangers van het wahabisme zijn te vinden in de familie Saoed, die met de overwinning op andere Arabische clans in 1932 vaste grond onder de voeten heeft gekregen in het Arabische schiereiland, dat vanaf die tijd naar hen werd genoemd: Saoedi-Arabië.

Rijkelijk met oliedollars gefinancierd begon het wahabisme aan haar wereldwijde bekering en opmars, met als belangrijkste exponenten de (Egyptische) moslimbroederschap, het Algerijnse Islamitische Reddingsfront (FIS), Hamas en Al-Qaeda.

Naast een ferm optreden van de Franse overheid, bestaat de behoefte, zo niet noodzaak, van een sterk en daadkrachtig Ander Frans Islamitisch Geluid, dat pluriformiteit, vreedzame co-existentie, tolerantie op seksueel en religieus gebied, persvrijheid en vrijheid van meningsuiting, propageert en praktiseert.

Bij ontstentenis daarvan dreigt wahabitische intolerantie, intimidatie, extremisme en terreur de overhand te krijgen en kan Frankrijk zich geleidelijk aan ontwikkelen tot het eerste eenentwintigste Europese land dat echt Judenrein is.