Nederland Wereldkampioen Gehaktbal

De Brazuca, de officiële wedstrijdbal van het wereldkampioenschap in Brazilië is niet de enige bal die de gemoederen bezig houdt dezer dagen. Of ie nu wel of niet zwabbert, in Horeca Misset van deze week heeft Bianca Roemaat, culinair coördinator van het vakblad, louter belangstelling voor de gehaktbal.

Prachtig natuurlijk, de inspirerende invloed die buitenlandse koks als Martín Bersategui en René Redzepi op ons vaderlandse koksgilde hebben, Roemaat vindt het echter een gemiste kans dat we onze Nederlandse keuken zo slecht verkopen.

‘Het lijkt of we ons schamen voor ons culinaire erfgoed’,  zo noteert zij in haar column. Als voorbeeld haalt zij de gehaktbal aan die onze landgenoot Jan Smink maakte tijdens de Bocuse d’Or, zeg maar het Europees kampioenschap voor kok. ‘Daar werd in de Nederlandse media meewarig over gedaan.’

Nu kan het natuurlijk zijn omdat Smink met zijn visie op de bal geen kampioen is geworden,  maar Roemaat vindt het toch vreemd. ‘In veel (eet)cafés is de oer-Hollandse gehaktbal een hardloper. Een Japanse filmploeg kwam laatst naar een Amsterdams café om dit product in beeld te brengen. Een mooiere reclamespot kan ik niet bedenken.’ Zij besluit haar artikel met de oproep aan het vaderlandse koksgilde om een eigen draai aan deze klassieker te geven.

Om vast wat warm te draaien, wijs ik de heren en dames graag op een viertal mini-reportages op FoodTube. Daarin geeft cuisinier Pieter Damen een masterclass,  en ook laten Ron, Geny en Céline zien hoe vaardig zij zijn aan de bal. (Ook ben ik overigens benieuwd benieuwd naar uw recept.)

Ondertussen kan ik mij mooi bezighouden met het vraagstuk welke buitenlandse wijn bij onze vaderlandse bal te schenken. Want met alle respect voor de eetcafés, ik ga er natuurlijk geen bier bij drinken.

Maar kijk aan, de bal is niet al te kieskeurig als het om wijn aangaat. Neem in ieder geval wel een wat stevige rode, eentje die ook de eventuele mosterd op de rand van het bord voldoende partij biedt.

Om een beetje in de voetbalsferen te blijven, is misschien een Spaanse in dit geval wel toepasselijk. Bijvoorbeeld Hacienda Zorita 2011, een op eikenhout gelagerde tempranillo uit Castilla y Léon (Albert Heijn; € 6,99).

Lees ik mijn proefnotities terug dan staat daar: ‘Enigszins klassiek geschoold. Robuust rustiek. Ouderwetsch rood fruit in een eikenhouten fruitschaal op een zonnige plek. Duidelijk een geval van lekker terug in de tijd.’

Maar niet ver terug, zou ik zeggen, want anders eindigt dit Nederlands-Spaanse onderonsje in 0-1.

In dit specifieke geval leidt het echter tot 1 + 1. En dat is een som die in de wereld van de wijnspijscombinaties optelt tot ‘3’: beide combineren dat het een lieve lust is.

Prettige wedstrijd.