De ramp die 3FM heet

De televisieverslaggeving van Pinkpop was in handen van de vertrouwde kliek van Radio 3FM, van mensen die de hele tijd roepen dat radiomaken het mooiste op aarde is, maar die ook dolgraag in beeld verschijnen. Met Giel Beelen voorop.

Bijzonder was zijn kritiekloze omgang met de artiesten die een andere behandeling kregen dan een doorsneegast in zijn programma. We zagen Giel knuffelend met Jett Rebel, die dankzij Giel had mogen optreden met zijn favoriete bassist. Ze bedankten elkaar met superlatieven.

Dit was geen interviewen, maar slijmen.

Om er daarna bij het Belgische fenomeen Stromae ook vuistdiep in te gaan.

‘Openingsvraag’: „What a great show!”

Dan drie kusjes, waarop de artiest zei dat hij een beetje moe was.

Giel: „Maar je gaf alles… Wow!!!”

Daarna draaide het weer om Giel, die vroeger op ballet had gezeten en die een spelletje Wie van de drie? wilde spelen. De kijker mocht raden wie de echte Stromae was: Stromae, een kartonnen Stromae of Giel die Stromae nadeed.

En toen waren er opeens die vreselijke wolken en die ‘code rood’, niet voor niets opende NRC gisteren op de voorpagina met het bericht dat er tijdens PinkPop in Landgraaf een ramp had kunnen gebeuren.

Maar dat was dan toch buiten Eric Corton gerekend, een man die ook in een vluchtelingenkamp zijn grijze baard trimt als hij daar namens 3FM naartoe reist om aandacht te vragen voor de zoveelste humanitaire ramp.

Van Eric Corton weet je dat hij het hart op de juiste plaats heeft. Trek een lijn en Eric staat automatisch aan de goede kant van de streep. Als hij door Afrika banjert op zoek naar schoon drinkwater krijg ik dorst.

Die Eric Corton beklom tijdens het noodweer het podium waar hij, leunend op zijn natuurlijke overwicht, de massa naar achteren dirigeerde. De bliksemschichten vlogen ’m inmiddels om de oren, maar hij bleef staan, de boodschap herhalend. Onvermoeibaar, de stem lag niet alleen lekker in het gehoor, het was ook fijn om hem te gebruiken. Hij loodste ons zonder ongelukken door de storm, een daad waarvoor hij op Twitter voorzichtig een klein standbeeldje voor zichzelf begon te beitelen.

‘Heel erg bedankt dat jullie massaal het noodweer serieus namen en naar me wilden luisteren! Fantastisch...Echt geweldig!’

Nee jij bedankt, Eric, dacht ik.

Want wat als niet hij maar Giel Beelen op dat podium was geklommen om ons te redden? Om zijn eigen woorden te gebruiken: „Dat was dan toch wel even een dingetje geworden.”

    • Marcel van Roosmalen