Ik wist zeker dat ik de dertig niet zou halen

Presentator, diskjockey, acteur en muzikant Eric Corton (45) doet dit weekend op televisie verslag van het driedaagse popfestival Pinkpop. „De wildste verhalen doen de ronde over wat er backstage bij de kleedkamers gebeurt.”

Tekst Amanda Kuyper, foto Andreas Terlaak

Festivals

„Pinkpop en ik zijn even oud, beiden 45 jaar. Het vuurwerk op de veertigste Pinkpop heb ik ook maar als mijn feestje beschouwd. Festivals zijn leuk. Pinkpop is het meest traditioneel; Lowlands is echt een andere parallelle wereld, met z’n allen in een andere sfeer. Te gek wat er dit jaar staat, bands die het veld in beweging krijgen. Dat ik op Pinkpop waarschijnlijk Robert Plant ga interviewen vind ik zo mooi. En ook Thé Lau, gezien zijn ziekte best beladen [de zanger van de Nederlandse band The Scene heeft uitgezaaide keelkanker]. En natuurlijk proberen we Metallica uit hun tent te lokken. Vorige keer dat ze er waren, in 2008, heb ik nog zitten drummen met zanger James Hetfield, in de oefenruimte waar ze zich warm kunnen spelen. Hij is een man voor wie ik best ontzag heb. ‘Hey dude’, zegt hij en slaat me páts op mijn schouder. Nou, ik was even zeventien hoor, wat was ik zenuwachtig. Wat ga je dan vragen? Ik besloot die echte zenuwen maar te delen met de kijker.”

Backstage

„De wildste verhalen doen de ronde over wat er backstage bij de kleedkamers gebeurt. Ach, het is maar een lelijke rij portocabins met een bak fruit natuurlijk. We proberen daar met de camera ver weg van te blijven. Al willen artiesten vaak ook niet zomaar het terrein op. We hangen aan armen van managers; artiesten weten soms niet eens dat die ons hebben afgewezen. Of ze hebben een hit gehad en je komt er ineens niet meer bij. En sommigen zijn dan weer zo verdomd aardig, zoals Matthew Bellamy van Muse. Die nam alle tijd voor een interview terwijl hij tien minuten later op moest. Topacts als The Stones, in hun eigen compound, hebben eigen accreditaties. Daar mogen we niets. Natuurlijk ligt er een verzoek voor The Stones, maar dat is een kleine kans. Je bedenkt soms iets. Kings Of Leon serveerde ik Limburgse wijn. Seasick Steve nam ik mee naar het gitarententje op het terrein. Samen speelden we Whiskey Head Woman, heel ontspannen. Ja, dan ben ik in mijn element.”

Onoverwinnelijk

„Er zit nog een jongetje in mij dat nachten door wil. Dat gebeurt nog wel, maar niet meer zes dagen in de week. Toen ik jong was, maakte het allemaal niet uit. Maffen tot halverwege de dag, een biertje, misschien nog een, en weer door. Totdat ik kinderen kreeg ging het wel zo. Een wild leven. Drank, drugs, tuurlijk kwam alles voorbij. Ik was toen ongestraft onoverwinnelijk. En ook al trouwde ik op mijn 27ste [met actrice Diana Sno], ik kreeg altijd de ruimte om versterkers in de auto te flikkeren en te gaan spelen met het bandje. Toen we kinderen kregen werd het zwaarder. Kwam ik om vijf uur thuis, moest Diana om zeven uur naar Goede Tijden Slechte Tijden. Nam ik met zó’n kop de huilende baby over. Het was zoals het ging. Aan later dacht ik nooit. Ik was ervan overtuigd dat ik de dertig niet ging halen. Toen was ik ineens dertig, en werd ik vader. Die rare stippellijn in mijn hoofd werd overschreden. Niet dat ik dacht aan een rock-’n-roll dood, alsjeblieft niet zeg. Er was gewoon mist. Maar er bleek tijd, gewoon ademen en doorleven. Ik voel nog dat ik niet heel oud zal worden. Waarom weet ik niet.”

Cortonville.com

„Vier jaar geleden gaf ik mijn dagelijkse radioshow op. Een vriendin zei me dat ze bang was dat alles wat ik als scoutende muziekgids had opgebouwd zou verdwijnen. Dat knaagde ook aan mij. Er zijn zoveel goede bands die geen aandacht krijgen op de radio. Een idee dat begon met een Facebookpagina groeide uit tot Cortonville.com – muziekavonden, reportages, blogs, een ‘shelter for the talented’. Met intussen 24 vrijwilligers, diehards die nadenken over muziek en door het hele land verslag doen van toffe concerten. We praten nu over een eigen televisiekanaal, met een eigen honk voor optredens en sessies.”

Toneel

„Toen ik mijn vader zei dat ik naar de toneelschool wilde, zei hij: heb je je erin verdiept wat dat voor leven is? Nog niet echt, zei ik. Dus dat ging ik maar eens doen. Toen hij het weer vroeg, kon ik zeggen dat ik wist hoe lastig het was maar dat ik het toch wilde. Ik wilde bezig zijn met tekst. Leraar Nederlands of acteur. Ik werd aangenomen op de toneelschool in Maastricht. Maar ik voelde me er niet thuis. Ik kom uit een veilige omgeving, mijn ouders hadden een kapperszaak aan huis in Oosterbeek. In Maastricht woonde ik in een huis met tandeloze junkies. En de toneelschool voelde heel onveilig en confronterend. Ik hoorde vooral wat ik níet kon. Dat was ik niet gewend. Ze breken je af hè, om je dan weer op te bouwen. Nou, toen het derde jaar begon, werd ik bij een gezelschap ingelijfd. Ik ben meteen vertrokken. Ik ga liever uit van wat wel goed is.”

Penoza

„‘Hey Penoza!’, schreeuwen ze me toe vanaf de steiger. En in de supermarkt vragen ze: wanneer komt seizoen 4. Ik had acteren op het toneel, in series of in een film al een tijd achter me gelaten. In de jeugdserie Hoe overleef ik? had ik een klein rolletje. Penoza volgde ik, wat een heerlijk nare misdaadserie. Toen ze me vroegen voor een screentest als vriend van Carmen dacht ik: huh ik? Die test ging goed, dat voelde ik. En dat klopte. Maar ik vond het doodeng om op die rijdende trein te stappen, met die fantastische Monic Hendrickx en zo’n pittige, impulsief werkende regisseur als Diederik van Rooijen. In mijn eerste seizoen was mijn personage de passieve kerel die steeds een beetje overrompeld werd. Vorig seizoen kwam er meer bij aan de achterkant van dat personage: de conflicten in het huwelijk. Ik werkte er heel secuur en precies aan, daar verbaasde ik mezelf mee.”

Tatoeage

„Op mijn zeventiende begon ik. In Arnhem in een flatje bij Roel – daar ging hij met z’n sigaretje. Ik voelde me een bad motherfucker met mijn postzegel. Tatoeages markeren de bevestiging en afsluiting van periodes in mijn leven. Tegenwoordig worden ze vrij ondoordacht genomen. Een jong meisje wil de naam Raymond in haar nek. Die wil ik zeggen dat Raymond best een keer weer weg zal gaan. Ik heb mijn kinderen en vrouw op mijn arm staan. Aanvankelijk handhaafde ik de T-shirt-lijn, waardoor je die tatoeages niet zag. Na een avondje Henry Rollins in Paradiso is in licht dronken staat mijn hele arm vol getimmerd. Na mijn sleeves is er nog een lichaamsgrens gepasseerd: mijn geboorte- en trouwjaar staan nu op mijn vingers. Gaat het nog door? Ja, maar er kan nu niet zoveel meer bij. En op mijn benen wil ik het niet en in mijn nek betekent een echtscheiding. Mijn tatoeages zijn alleen een bezwaar als ik als Rode Kruis-ambassadeur in moslimlanden reis. Een dood mariachi-orkest op je arm werd in Centraal-Afrika bij de douane niet bepaald gewaardeerd. Voodoo, zie je ze denken. En toch opent het ook deuren: kinderen zijn geïntrigeerd, zo raak ik in gesprek.”

Conflictgebieden

3FM Serious Request [jaarlijkse inzamelingsactie van radiozender 3FM] gaat dit jaar over seksueel geweld tegen vrouwen en meisjes in conflictgebieden. Ik ga daar weer reportages bij maken. Waar ik heenga weet ik nog niet, een vluchtelingenkamp in Congo bijvoorbeeld. Dat gaat in overleg met Rode Kruis. De afgelopen tien jaar ben ik op veel nare plekken geweest. Dat heeft impact, ik zag verschrikkelijke dingen. Verdriet, tegenslag, woede voel je. Maar ik leer er zoveel van. Het is iets totaal anders het ziek worden door een muggenbeet te beschrijven, toen het over malaria ging, dan duidelijk te maken wat mensen elkaar aandoen. Verkrachtingen als oorlogsinstrument, dat is afschuwelijk en complex. Je daarop voorbereiden vanuit de witte Watergraafsmeer is een godsonmogelijk ding. Maar ik móet de verhalen van stille rampen vertellen.”