Nog meer puzzelstukjes, nog meer twijfel

De openingsfilm van CannesGrace of Monaco – draait nu ook in onze bioscopen // Maar moet je hem ook gaan zien? Nou, nee // Onze recensenten raden liever een ecologiethriller en een campusfilm aan

Misdaaddrama //

Devil’s Knot

Devil’s Knot is niet alleen de naam van de film die de Canadese regisseur Atom Egoyan over de geruchtmakende ‘West-Memphis Three’-moordzaak maakte, maar ook die van de locatie waar in mei 1993 drie schooljongetjes werden vermoord.

Althans, Egoyan maakte er in zijn film voor het gemak ‘knot’ van. In het echt werd het de ‘Devil’s Den’ genoemd, maar die knot, knoest of knoop, slaat natuurlijk niet alleen op het ondoordringbare stukje bos waar de film zich afspeelt, maar ook op de onontwarbare juridische kluwen die twintig jaar na dato nog steeds niet is ontrafeld.

Voor Egoyan betekent Devil’s Knot vooral een terugkeer naar The Sweet Hereafter (1997). Ook in die film over de nasleep van een ongeluk waarbij diverse kinderen om het leven kwamen, spelen thema’s als verlies, ontbrekende puzzelstukjes in geschiedenis en in mensenlevens en voyeurisme een belangrijke rol, zoals in zijn gehele oeuvre.

Maar Devil’s Knot is ook grotendeels een overbodige film, een sterrenvehikel voor Reese Witherspoon als de moeder van een van de jongetjes, en Colin Firth als advocaat-onderzoeker.

De film voegt niets toe aan de extensieve documentairereeks die Joe Berlinger en Bruce Sinofsky over de zaak maakten. Integendeel, Egoyan heeft op speelfilmlengte veel minder tijd om tot een eigen of nieuw gezichtspunt te komen en doet dat dan ook niet. Pikant detail is dat twee van de drie veroordeelde moordenaars als executive producent op de rol staan, maar dat je de film er niet bepaald van kunt verdenken dat hij hun gezichtspunt kiest. Wel werden er op last van de derde scènes verwijderd die hem in een slachtofferrol zouden duwen.

Devil’s Knot zaait voornamelijk nog meer twijfel, en dat drie jaar nadat het drietal is vrijgelaten als gevolg van een juridische constructie na een heropening van de zaak. Het sensationele karakter van de zaak (met de suggestie van seksuele en satanische aspecten) doen bijna vermoeden dat Egoyan louter heeft willen scoren met het onderwerp.