Spinnenman versiert met nepcadeau

In Zuid-Amerika, langs de rivieren van het regenwoud, leeft een spin. Het is een echte charmeur. Als de avond valt, kruipt hij tussen de rotsen vandaan. Vannacht gaat hij op bezoek bij een damesspin.

Maar voor het zover is, gaat de man op zoek naar een geschikt cadeau. Spinnenvrouwen houden niet van chocola of bloemen, maar van een sappig insect. Langs de waterrand wacht hij op een vlieg of mot. Als er eentje voorbijvliegt, slaat hij toe. Gevangen!

De spin wikkelt zijn slachtoffer daarna in spinnenzijde. Alleen het fijnste rag is goed genoeg voor zijn afspraakje van vanavond. De spinnenman besprenkelt zijn geschenk zelfs met een stofje dat spinnenvrouwtjes lekker vinden. Een soort spinnenparfum.

Met het geschenk in zijn kaken, stapt de spinnenheer het web van zijn spinnendame op en biedt zijn cadeautje aan. Als zij het aanneemt, paren de spinnen. Hij bevrucht dan haar eitjes met zijn zaad. Uit de bevruchte eitjes komen later weer kleine spinnetjes. Na de paring, kruipt het vrouwtje met het voedselpakketje weg.

Maar soms is de spinnenman zwak en hongerig. Hij heeft al een week niet gegeten. Eigenlijk heeft hij wel trek in de prooi die hij eigenlijk voor háár gevangen had. Okee, denkt de spin. Ik neem één hapje van het cadeau. Of twee. Vooruit, drie misschien. Totdat er alleen nog maar een lege vliegenhuls over is.

Hmm. Wat nu? Toch maar inpakken. En dan maar hopen dat het afspraakje niets in de gaten heeft. En soms maakt de spinnenman het helemaal bont: dan pakt hij een boomzaadje of stukje blad in zijde. Dat lusten spinnenvrouwen helemaal niet.

Biologen zagen dat zulk bedrog heel gewoon is in de natuur. Zeven op de tien cadeautjes die ze vonden en openmaakten waren nep. En de biologen zagen dat spinnen die weinig wogen, en dus hongerig waren, dat het vaakste doen.

Wat is het jammer voor de damesspin dat ze niet door het zijde heenkijken kan. Want pas als de paring voorbij is, maakt ze het cadeautje open en ziet ze dat ze bedrogen is. Wat een rotstreek.