Consulente Lies moet mij helpen bij stoppen met roken

Via de huisarts kreeg ik Lies opgedrongen, een door de ziektekostenverzekering vergoede consulente die verrassend goede resultaten boekte met de begeleiding van mensen die wilden stoppen met roken. Een paar maanden Lies was, zo werd me verzekerd, veel effectiever dan nicotinepleisters, medicijnen of het roken van elektronische nepsigaretten.

Lies bleek van het soort dat stoppen met roken zag als ‘een eerste stap’ om daarna in een ruk door mijn totale leven op de schop te nemen. Het soort ook dat heel veel woorden gebruikte om heel weinig te zeggen en er niet voor terugdeinsde om haar hele hebben en houwen in mijn persoonlijke ruimte te smijten. Ik wist inmiddels dat ze twee keer gescheiden was en dat er een periode was geweest waarin ze „behoorlijk ongezond” had geleefd.

„Wat dan?” vroeg ik.

„Behoorlijk ongezond”, herhaalde ze, wat me deed fantaseren over een drugsverleden, maar het zal wel een fase met zakken paprikachips geweest zijn.

Na het in overleg prikken van de ideale stopdatum gaf ze me opdrachtjes zoals het bijhouden van een dagboekje waarin ik vrijuit mocht fantaseren wat ik allemaal ging doen als ik gestopt was en ik moest ook een blender kopen. Met die blender kon ik groene smoothies maken, waardoor ik veel energieker aan de dag zou beginnen.

Inmiddels was ik twee dagen gestopt, iets waarmee Lies nog fanatieker bezig was dan ik zelf, getuige de e-mails die ze afsloot met aanmoedigingen als ‘Goed zeg’ en ‘Nu doorzetten!!!’

In een van haar schrijfsels zat ‘een leuk ezelsbruggetje’, iets wat me de volgende stopdag kon helpen. De tip was dat ik de rokende medemens moest observeren en om daarbij dan te denken hoe slecht die eraan toe waren.

Pas op het perron van het station in Breda zag ik mijn eerste roker: een in zichzelf gekeerde jongen met een koptelefoon op het hoofd.

Even later zag ik een conducteur een sprint trekken om hem te bekeuren. Ik zag hem zwetend op ons afkomen, een beertjessleutelhanger bungelend aan de riem. De jongen zag het ook, wachtte tot het laatste moment en schoot toen zijn sigaret met zijn duim en wijsvinger het spoor op.

„Jammer dan”, zei hij tegen de conducteur, die zich verweerde met de opmerking dat hij de volgende keer over „spoorvervuiling” kon beginnen.

Lies vond dat „een hele nuttige observatie”, ik begon mij af te vragen waarom zij wel in het pakket van de zorgverzekering zat en de maagtabletten niet.