Opinie

Gedachten

Je kunt jezelf niet dwingen om aan iets te denken, dat was wel gebleken, maar dit jaar nam ik me toch voor om op 4 mei aan mijn vader te denken. Aan al die keren dat hij me meenam naar de Dodenherdenking in Velp, de eerste keer had ik nog de leeftijd dat ik geloofde dat Jeroen Krabbé de vader van Anne Frank was. In het Villapark sleepten scouts ieder jaar met kransen, droegen schoolkinderen van de Sint Fredericusschool gruwelijke gedichten voor, was er een herdenking van iemand van het plaatselijke comité en na afloop speelde de Mr. H.M. van der Zandt Harmonie dan het Wilhelmus dat het een lieve lust was.

Geen idee waar mijn vader dan aan dacht.

Als hij al over de oorlog sprak ging het over zijn vader, mijn opa dus, die op zolder zulke slechte tabak verbouwde dat hij er na de oorlog nog van moest hoesten. Of over dat hij in die tijd bakkersknecht was, hetgeen maar matig beviel.

„Waar dacht je aan”, vroeg ik hem de laatste keer, een jaar of vier geleden.

„Gewoon nergens aan”, zei hij toen. „Ik vind het wel prettig als iedereen stil is.”

Gisteren was ik twee minuten stil in Krua Thai-Tom Yam, de Thaise take-away in de Utrechtsestraat in Amsterdam. De Thai van dienst schoot nadat hij de bestellingen had opgenomen opeens stram in de houding. Shit, nu al?, schoot het door me heen. Slechte timing. Er waren nog drie klanten: een student, een man met een bril en een vrouw die de hele tijd op haar horloge keek.

De gedachten schoten geheel willekeurig naar de Europese Unie, ooit opgericht zodat er nooit meer oorlog zou zijn en wat daarvan was geworden. Even daarvoor had ik in Het Parool gelezen dat Europarlementariër Marije Cornelissen haar kantoorkostenvergoeding had besteed aan een ruimer huis en dat ze zelf vond dat daar niets mis mee was. „Ik zie dat als een vergoeding om mijn mandaat uit te oefenen.”

„Mens ga weg uit mijn hoofd”, dacht ik, „ik wil nu even aan wat ergers denken.”

Ik staarde naar de frisdrankautomaat.

Piep, klonk kort daarop al de magnetron.

De Thai: „Dagmenu gebakken mie klaar, plastic tasje erbij?”

We complimenteerden hem met zijn timing.

Aan de onkostenvergoeding van Marije Cornelissen van GroenLinks heb ik daarna niet meer gedacht en dat wil ik graag zo houden.