Weg uit dit koninkrijk, leve de Republiek

Geen betere plaats om Koningsdag door te brengen dan een republiek. De dichtstbijzijnde is Duitsland. Hier draagt het regeringshoofd elke dag exact hetzelfde goedkope, saaie pakje. De Duitse Astrid Kersseboom heeft het makkelijk. ‘En daar is Mevrouw Merkel. Zij is zoals altijd gekleed in een generiek broekpak van onbekende herkomst. Het is blauw, dat betekent dat het vandaag donderdag is. Voorts weet mevrouw Merkel precies waarover zij het heeft en als u wilt, kunt u haar morgen wegstemmen.’

Om jaloers op te worden: een staatssysteem met logica.

De Volkskrant drukte intussen dinsdag een brief af van een mevrouw met kritiek op de kleding van drie prinsesjes: ‘vreemd gevormde en gekleurde tutdingetjes’. Ook typeerde zij de meisjes als ‘nogal propperig’ en één van hen als ‘dikkig’. Je zóu zo’n vrouw, maar dat terzijde.

Het enige wat je als verstandige brievenredacteur in zo’n geval hoeft te doen is op ‘delete’ drukken, maar het werd dus ‘print’. Als ‘brief van de dag’ nog wel, zoals de Telegraaf dat ook doet met het meest van de pot gerukte schrijfsel van de laatste 24 uur. Op internet verschijnt een filmpje waarin het lijkt alsof de Amstelveense burgemeester De Graaf tijdens het koninklijk bezoek het zitvlak van Koningin Máxima betast. Herkomst en authenticiteit van het materiaal zijn onduidelijk, maar toch wijden diverse kranten er een bericht aan. Zelfs dagblad Trouw! In de Volkskrant ging dat zo: werd het ‘edele achterste’, respectievelijk ‘fluweelzachte zitvlak’, respectievelijk ‘de kont’ van Koningin Máxima nu wel of niet door De Graaf ‘bepoteld’? Het keurslijf van de politieke correctheid is losgeknoopt, hoera, maar de prijs is hoog: het nihilistische anything goes van de oplagejager. De krant als sms-orakel van Joep van Lieshout: iedereen mag alles roepen en vinden en overal staan lakeien klaar om het op te nemen en wereldkundig te maken. ‘De fluim die u daarnet lanceerde, mogen wij die op de voorpagina zetten?’

Wat ooit voor de Telegraaf gold – waar zouden ze zijn zonder de monarchie – is ook meer en meer van toepassing op de ‘serieuze’ pers. ‘Gefeliciteerd met je man, Máxima, en zat die vent nu wel of niet aan je kont, in het bijzijn van je bleke, propperige dochters?’

Je zou de eerste trein het land uit nemen.

En toevallig deden wij dat dus ook.

Zoals Barcelona nog altijd een beetje de dood van Franco viert, zo zindert in Berlijn nog steeds de kernfusie van de Wende. Een miljoenvoudige recombinatie van mensen, ideeën en materie. Als Amsterdam hedonisme en consumptie is, is Berlijn zelfverwerkelijking en experiment. Een echte republiek.

Ook hip zijn, wordt hier grondig aangepakt. Er hangt een gewijde sfeer in restaurant Sauvage, een van de vier paleo-restaurants ter wereld. Paleo-cuisine, onthoud die term. Hier keren wij terug naar de keuken van toen we nog jager-verzamelaars waren, voor de ontdekking van de landbouw. Geen granen, geen zuivel, alles onbewerkt. Je wordt er levenslustiger van, lezen we, het is goed voor je teint en je seksdrive. De hamburger is van wild zwijn met ketchup van gefermenteerde tomaat. Het broodje is geen broodje maar een baksel van cassave. En ja, al tijdens de maaltijd voelen wij heilzame effecten. De gastvrouw heeft ons geduldig ingewijd in de geheimen van de paleozoïsche keuken en is verheugd dat het bevallen is. Ze maakt een buiging, handen gevouwen, als een sjamaan, wij buigen terug en voelen ons zeer spiritueel. ‘Trouwens,’ zegt ze als we bij de deur zijn, ‘heeft die burgemeester nu wel of niet met z’n handen aan Máxima’s kont gezeten?’

Toch nog Koningsdag.