Soulheldin Sharon Jones overklast James Brown

Amy Winehouse was lang niet dom toen ze de Dap-Kings vroeg als begeleidingsband. In werkelijkheid hoorde die soulband uit New York bij Lee Fields en Sharon Jones, obscure soulzangers die het hoofd nauwelijks boven water konden houden. Het scheve ritme, de rauwe zeggingskracht en de link met de klassieke soul maken de Dap-Kings tot de laatste grote analoge soulband in het digitale tijdperk.

Na haar voorspoedige genezing van kanker blijft Sharon Jones (57) een vitale soulheldin. Ze zingt met de urgentie van een vrouw die de dood in de ogen heeft gezien. Door de chemotherapie had ze geen haar en geen wenkbrauwen meer, preekte ze gisteren als een herboren gospelzangeres, maar de gedachte aan het wachtende publiek sleepte haar door alle ellende. Met haar Nina Simone-achtige borstelkoppie en een band uit duizenden zong ze de sterren van de hemel.

Van ‘mash potatoe’ tot ‘funky chicken’ nam ze alle denkbare dansen door met het publiek, voordat ze in Slow down love ook de subtielere kant van de soul naar boven haalde. Als een vrouwelijke James Brown spoorde ze haar band aan tot dynamisch getoeter en hakkelend spel van de gitaren. Net als bij Brown stonden alle muzikanten in dienst van één ding: het ritme. De soul van Sharon Jones is gericht op de heupen en haar dwarse versie van Marvin Gaye’s I heard it through the grapevine swingde zo hard dat het origineel voorgoed naar de eeuwige jachtvelden werd verwezen.