‘Oude muziek is niet stoffig. Ze gaat over ons’

Foto Alina Antoniou

Al aan het conservatorium in Den Haag hoorde ik vaak enthousiaste verhalen over de Bachvereniging. Jos van Veldhoven, de dirigent en mijn oom, gaf ons ook les. Op een zeker moment ben ik naar concerten gegaan, heb auditie gedaan en ben aangenomen.

Het repertoire ligt me, de musici zijn allemaal ontzettend goed en zelf heb ik gelukkig nooit het gevoel dat ik ‘het nichtje van’ ben. Ik wil het op eigen kracht doen. Ik vind Jos een ontzettend goede dirigent. Hij weet heel veel en organiseert zijn repetities rondom ‘onderwerpen’, zoals dictie, intonatie of zinsopbouw. Daardoor kan ik altijd heel gestructureerd met hem werken en heb ik altijd het gevoel dat ik er als een betere zanger uitkom dan ik er in ging.

Het repertoire bij de Bachvereniging is gefocust op een bepaalde periode, maar dat trekt me juist omdat je daardoor de diepte in kunt. Moderne muziek zing ik wel ergens anders. En Bach past mij als een handschoen. Zijn muziek voelt voor mij logisch, makkelijk. Collega’s zijn dat overigens niet altijd met me eens. Juist omdat het zulke transparante muziek is, voelen ze zich soms kwetsbaar, maar ik ervaar dat niet zo.

Voor ‘All of Bach’ zingen we nu ook veel cantates van Bach; een breder repertoire. Maar Bach blijft Bach. Ik vind het gaaf dat alle uitvoeringen voor de site op een mooie manier worden gefilmd, waardoor straks nog meer mensen er kennis mee kunnen maken. Meer mensen betrekken bij je eigen passie – dat is wat mijzelf ook drijft. Als ik een kerk vol leeftijdsgenoten zie bij de Matthäus Passion, krijg ik daarvan echt een kick. Muziek die je zelf zo onwijs mooi vindt, daar wil je toch niet de enige in zijn? Wat we ‘oude muziek’ noemen, is niet voor niets nog steeds actueel: ze gaat over menselijke thema’s die net zo goed van toen zijn als van nu.”