Dromerige fluitpartij

De cultuurredactie van NRC vroeg lezers hun band met Bach te vangen in één treffende anekdote. Een selectie

In april 1998 speelde ik tweede fluit in de Matthäus in de kathedraal van Antwerpen met het Haags Barokgezelschap o.l.v. Jaap Hillen. ’s Ochtends was ik na een slapeloze nacht vanuit Los Angeles op Schiphol aangekomen en ’s avonds keek ik naar een prachtig verlichte raampartij achter in de kathedraal. Als je hier toch eens de Matthäus zou mogen spelen! Mijn fantasie bleek werkelijkheid: we waren bezig met nummer 25, het recitatief O Schmerz voor tenor met ‘due Flauti’, ‘due Ob. da caccia’ en drie mollen. Na afloop vroeg ik de dirigent, die ik al tientallen jaren kende, of hij iets in nummer 25 had opgemerkt. „Nee, het klonk even beroerd als anders.” Ik was volledig gerustgesteld.