Opinie

Onthoofders bedreigen de wereld van Tony Blair

Ik wilde een paar weken geleden al over de Britse oud-premier Tony Blair schrijven. Of beter, tegen hem. Toen hij de door hem mede doorgedreven invasie van Irak weer eens rechtvaardigde. Als Saddam Hussein er nog had gezeten dan zou in Irak nu net zo’n oorlog als in Syrië woeden, zei hij. Ja, als. De werkelijkheid is natuurlijk dat juist als gevolg van de slecht voorbereide Amerikaans-Britse onderneming Al-Qaeda op het Iraakse toneel is verschenen waardoor Irak nu inderdaad op Syrië begint te lijken. Maar met dank aan Blair.

Er drong zich op dat moment een ander onderwerp op, maar Blair deed woensdag van zich spreken met een lezing, bij Bloomberg in Londen, dus bij dezen alsnog. Die lezing was één felle aanklacht tegen het ‘islamisme’, met name in de gedaante van de Moslimbroederschap, gekoppeld aan een waarschuwing tegen het dodelijke gevaar daarvan voor de wereld en een oproep niet-islamisten te steunen.

Islamisme. Ik heb het doorgaans over ‘moslimextremisme’ en ‘fundamentalisme’, ter onderscheiding van de respectievelijk gewelddadige en geweldloze varianten van de politieke islam. De koppensnellers in Syrië, en zeg, de Turkse premier Erdogan, ook al heeft hij zonder twijfel autoritaire neigingen. Maar Blair vindt dat een kunstmatig onderscheid. Want de „ideologie zelf is gevaarlijk en bijtend”, een ideologie „die onvermijdelijk de bodem creëert waarin extremisme kan wortelen”. Ja, pas maar op met die Erdogan. Straks zijn het niet de Marokkanen maar de Turken die we hier weg moeten slaan.

Het medicijn van Blair is totale steun voor de anti- islamisten, voorop de Egyptische veldmaarschalk Sisi, al is die niet meteen een democraat. We moeten van Blair „standvastig naast onze vrienden en bondgenoten staan” zoals ook Jordanië en de Golf, waar ze „de krachten van de reactie in de vorm van Iran en de Moslimbroederschap aanpakken”. Hé, we moeten Saoedi-Arabië steunen! Maar dat was toch dat land waar Bin Laden en 15 van de 19 kapers van 9/11 vandaan kwamen? En niet bij toeval; extremistische predikers en docenten hebben hele generaties geradicaliseerd terwijl de leiders een oogje toeknepen.

Ik zeg niet dat er geen extremistisch probleem is; dat is voor iedereen zichtbaar. Ik bestrijd wel dat het heil gaat komen van een offensief tegen de Moslimbroederschap en steun voor de Golf. De vrienden van de huidige extremisten zitten immers eerder in het Golfgebied dan bij de Broederschap. Niet alleen in Saoedi-Arabië; wist u dat Koeweit „het epicentrum van geldwerving voor terroristische groepen in Syrië” is? Zeggen de VS. Maar bovendien heeft het recente verleden geleerd dat steun voor autoritaire regimes – en dat zijn al Blairs vrienden – juist de fundamentalistische oppositie en antidemocratische krachten in de kaart speelt.

Weet u waarmee we ook moeten samenwerken van Blair? Vast niet. China en Rusland. Wat de vraag oproept: had Blair zelf misschien een autoritaire leider willen zijn?