Met een chirurg als back tegen de profs

In zijn eerste jaar in de Jupiler League eindigde Achilles ’29 onderaan. Toch zou de Groesbeekse dorpsclub de stap naar het profvoetbal zo weer maken.

Links: Het stadion van Achilles ’29 tijdens de voorbereiding op dit seizoen. Rechts: Achilles ’29-spelerLevi Raja Boean (links) in duel met FC Eindhoven-spelerNorichio Nieveld in het laatste duel dit seizoen.
Links: Het stadion van Achilles ’29 tijdens de voorbereiding op dit seizoen. Rechts: Achilles ’29-spelerLevi Raja Boean (links) in duel met FC Eindhoven-spelerNorichio Nieveld in het laatste duel dit seizoen. Foto’s Hollandse Hoogte, Pro Shots

Idealiter zou Thijs Hendriks (29) deze namiddag op de bank moeten liggen. Rustend, zoals bijna elke voetballer in de eerste divisie dat doet op dit tijdstip. Maar die luxe is niet weggelegd voor de spelmaker van Achilles ’29. Voor hem is het een werkdag zoals alle andere. Vandaar dat hij zich vier uur voor het duel met FC Eindhoven nog buigt over de volgende patiënt op zijn massagetafel. Of dat hinderlijk is op een wedstrijddag? „Alleen als ik veel sta. Dan worden mijn benen moe.”

Een vergelijkbaar antwoord volgt even later bij monde van Twan Smits, als de aanvoerder van Achilles het stadion van NEC uitwandelt. Als sponsorwerver bij de Nijmeegse eredivisieclub verricht hij geen fysiek uitputtend werk. Maar, zo benadrukt hij: „Mentaal wel. Daarom plan ik nooit zware afspraken op een wedstrijddag. Die wedstrijd zit in mijn hoofd. Dan voer ik liever geen ingewikkeld gesprek.”

Hij en Hendriks zijn met hun banen uitzonderingen in het Nederlandse betaalde voetbal. Het zijn semiprofs in een wereld die wordt gedomineerd door fullprofs. Dat komt doordat ze spelen bij Achilles ’29, een voormalige amateurclub die sinds vorig jaar zomer uitkomt in het betaalde voetbal. Dit op verzoek van de KNVB, dat graag ziet dat topklassers doorstromen naar de eerste divisie en een pilot heeft opgestart met Achilles in de hoofdrol.

Om de overstap mogelijk te maken, werden de toetredingseisen afgezwakt. Anders dan andere clubs in de Jupiler League hoeft Achilles bijvoorbeeld niet over zestien fulltime contractspelers te beschikken. Evenmin werd verwacht dat de club tweeduizend zitplaatsen zou creëren.

Madurodam

Desondanks bleef het een behoorlijke stap, wat ook blijkt uit de eindstand. Zelfs al zou de club op deze laatste speeldag winnen van Eindhoven, dan nog eindigt zij stijf onderaan. Is dat wel zo leuk? Oftewel: zou de clubleiding de stap met de wetenschap van nu opnieuw hebben gemaakt?

„Absoluut”, antwoordt voorzitter Harrie Derks, wiens broer Frans assistent-trainer is. „Zo hoort het ook. Wie de beste is, moet een klasse hoger spelen. Na twee kampioenschappen op rij in de topklasse viel er niks meer te winnen voor ons. Weet je dat wij over drie seizoenen gemeten nog altijd bovenaan staan in de topklasse? Terwijl we een jaar weg zijn en andere clubs dertig duels meer hebben gespeeld. Dat zegt wel wat, hè.”

Toch blijft het een vreemde gewaarwording dat een vereniging als Achilles, met circa achthonderd leden en een begroting van acht ton, het dezer dagen opneemt tegen clubs als De Graafschap en Sparta.

Neem alleen al sportpark De Heikant, dat zo lieflijk klein is dat het in Madurodam niet zou misstaan. Het stadionnetje, waar om de week zo'n duizend toeschouwers komen, is amper vindbaar tussen de Gelderse heuvels. Aanduidingen ontbreken. Wel staan er om de honderd meter verwijsborden naar plekken waar je de „lekkerste” asperges kunt kopen. Maar met Achilles wordt niet gekoketteerd. Terwijl een club in het betaalde voetbal volgens voorzitter Derks de „best mogelijke vorm van citymarketing is”.

Kaakchirurg

Volgens aanvoerder Smits zijn hij en zijn medespelers geen profs te noemen. „Alleen wat betreft het niveau waarop we spelen. Maar ondertussen leggen wij allemaal de prioriteit bij onze maatschappelijke carrières. Ik in elk geval wel. Met mijn 28 jaar zie ik mezelf niet hogerop spelen. Daarvoor ben ik niet goed genoeg. Ik ben een nuttige waterdrager, niet iemand die het verschil maakt.” Dan, grijnzend: „Op straat vind je geen jongetje dat ‘Twan Smits’ zou willen zijn.”

Behalve een sponsorwerver en fysiotherapeut bestaat het elftal van Achilles onder anderen uit een leraar, kledingverkoper, studenten en een kaakchirurg als linksback. Bij hun club staan ze voor zo'n twaalf uur op de loonlijst, waardoor ze één dag minder kunnen werken, maar voetbal blijft een bijzaak. Wel een heel aantrekkelijke, sinds de promotie naar de Jupiler League. „Voor ons is een uitwedstrijd tegen Telstar al speciaal”, zegt middenvelder Hendriks nadat hij zijn laatste patiënt heeft behandeld. „Kun je nagaan hoe het is om voor duizenden mensen bij De Graafschap te spelen. Vooral omdat we vrijuit kunnen spelen. Als amateurs tussen de profs hadden we niks te verliezen.”

Ondanks de laatste plek is de ploeg nooit weggespeeld. De grootste nederlaag werd geleden tegen Sparta, dat thuis met 5-1 won. Verder werd zelden kansloos verloren, hoewel de spelers naar eigen zeggen terecht als hekkensluiter zijn geëindigd.

Vaak ging het mis in de slotfase, wanneer vermoeidheid de spelers parten speelt. Zo ook tegen FC Eindhoven, dat in de slotfase de 1-2 maakt en hiermee een ticket voor de nacompetitie veiligstelt. „Op het einde zaten we er allemaal doorheen”, erkent Smits.

Extra trainen

Het is mede daarom ook dat trainer François Gesthuizen heeft besloten om volgend seizoen vier keer in plaats van drie keer per week te trainen. Het kan niet anders, aangezien tegenstanders in de Jupiler League vrijwel elke dag op het trainingsveld staan. „We komen tijd te kort om tactisch te trainen”, had Smits in de namiddag al verklaard. „Je loopt een keer uit, je doet een conditionele training en de andere keer werk je aan je eigen tactiek. Daardoor komen we niet toe aan de speelwijze van de tegenstander of aan het instuderen van corners en vrije trappen. Terwijl dat wel het verschil kan maken op dit niveau.”

De vraag is hoe de verdere toekomst van Achilles eruitziet. De KNVB besloot vorig jaar al dat de club niet kan degraderen en dat geldt ook voor het komende seizoen. In de tussentijd is er dus alle tijd om de club verder te laten groeien. Voorzitter Harrie Derks sluit zelfs niet uit dat de club ooit een selectie herbergt met louter fullprofs. Maar, zo voegt hij daaraan toe: „Alles op zijn tijd. Het is een groot proces waarin we geen stap kunnen overslaan.”

Aan alles blijkt dat zijn club de weg der geleidelijkheid bewandelt. Zo zag Derks het niet zitten om de sponsorprijzen direct te verdubbelen nu Achilles hoger speelt. Onsympathiek zou hij dat vinden. De lokale groenteboer die al jaren een reclamebord heeft, moet deze gewoon kunnen aanhouden. Maar ondertussen heeft hij wel oog voor het grotere werk. Zoals een kostuumsponsor die zich onlangs bij hem meldde. „Zij willen graag dat wij in hun pakken lopen. Zulke deals zijn we niet gewend, maar we gaan er graag in mee.”

Op de vraag of het complex nog wordt aangepast, schudt hij zijn hoofd. „Voorlopig niet. Hoezo moeten we tweeduizend zitplaatsen creëren als we die niet nodig hebben? De KNVB moet de toetredingseisen eens kritisch bekijken. Nu is de stap haalbaar, maar als ze na de pilot worden teruggedraaid, zal geen topklasser willen promoveren. De bond moet de amateurclubs tegemoet komen. Niet andersom.”