Leven als onuitroeibare kakkerlak

Terrorist Brody en CIA-agent Carrie treffen elkaar weer

Het is alsof je de Syrische burgeroorlog in wordt gezogen. In het derde seizoen van de Amerikaanse dramaserie Homeland bevindt sergeant Nicholas Brody (Damian Lewis) zich in een onttakeld gebouw in Caracas. Vastgehouden door een Venezolaanse bende zwerft Brody, op wiens hoofd na een aanslag op het CIA-hoofdkantoor in Washington een prijs van 10 miljoen dollar staat, door de kale ruimtes van het flatgebouw waar de elektriciteitsdraden uit de plafonds hangen en de gevels zijn afgebrokkeld.

De omgeving doet sterk denken aan de kapot geschoten huizen in Homs. En net als de Syrische verzetsstrijders die zich verschuilen in dit soort betonnen geraamtes, is Brody zijn leven, zodra hij een voet buiten het gebouw zet, niet zeker. Hij probeert wel te vluchten, maar het geweld waarmee de bendeleden hem confronteren is zo overweldigend dat hij alleen nog maar, geestelijk geknakt, in een hoekje kan wegkruipen. Het is daar dat een manipulatieve arts hem de heroïnespuit overhandigt en hem toefluistert: „Je bent net een kakkerlak. Je zal nog steeds in leven zijn als de laatste atoombommen zijn gevallen.” Een huiveringwekkende boodschap – de scène speelt zich af aan het begin van het seizoen – waarvan de profetische waarde nog moet blijken.

Na het eerste seizoen kreeg Homeland – de Showtime-serie is losjes gebaseerd op de Israëlische tv-serie Prisoners of War – terecht de lof van de Amerikaanse tv-critici als één van de beste series van het jaar. Op een bijzonder intelligente manier werd in die eerste afleveringen de kwetsbare machtsverhouding tussen de VS en de Arabische wereld getoond via Brody die, na acht jaar gevangen te zijn geweest in Irak, terugkeert naar huis waar hij als een held wordt ontvangen. De enige die kanttekeningen bij zijn verhaal zet is de briljante CIA-agente Carrie Mathison (Claire Danes) die het vermoeden heeft dat Brody voor Al-Qaeda werkt.

Een onwaarschijnlijk gegeven, maar met behulp van flashbacks naar de tijd van gevangenschap, wordt op overtuigende manier getoond waarom Brody zich keert tegen zijn vaderland, dat een veiligheidsbeleid hanteert waarbij onschuldige moslims met behulp van drones om het leven worden gebracht. Zo toont de serie hoe in het post 9/11 tijdperk een oorlog op een bijna onzichtbare manier, met behulp van satellieten en modern wapentuig, op de vierkante meter wordt uitgevochten. In die ingewikkelde constructie vinden Claire en Brody elkaar en ontwikkelen, tegen wil en dank, een diepe zielsverwantschap. Deze liefde wordt in het iets minder sterke tweede seizoen overtuigend uitgewerkt, maar ook wreed afgebroken op het moment dat de bom afgaat bij het CIA-hoofdkantoor en Brody moet vluchten.

Met als gevolg dat de kijker in het derde seizoen verwacht dat de emotionele stoelendans tussen Carrie en Brody eindelijk is uitgewerkt. Maar niets is minder waar. Op een totaal onverwachte manier komen ze ook hier weer in contact met elkaar. En waren de vorige seizoenen al bloedstollend spannend, dit keer hebben de schrijvers van Homeland werkelijk geniale plotwendingen uitgewerkt.

Vooral de strijd die zich op de CIA-burelen afspeelt tussen de charismatische chef Saul Berenson en zijn machtswellustige opvolger, senator Andrew Lockhart, is huiveringwekkend. Het laat zien hoe een democratie zichzelf, door het najagen van korte- termijnbelangen, meedogenloos in de vingers kan snijden.